Υπάρχει ένα σπάνιο είδος γυναίκας. Δεν ξεχωρίζει απαραίτητα από την ομορφιά, τη γοητεία ή την προσοχή που μπορεί να κερδίσει. Ξεχωρίζει από κάτι πολύ δυσκολότερο: γνωρίζει την αξία της, γνωρίζει τι δεν διαπραγματεύεται και κυρίως ξέρει πότε πρέπει να σηκωθεί και να φύγει.
Δεν είναι δύναμη να ανέχεσαι τα πάντα
Στο παρελθόν έμαθαν τις γυναίκες να ανέχονται σχεδόν τα πάντα. Δημιούργησαν γενιές γυναικών που πίστευαν ότι δύναμη σημαίνει υπομονή χωρίς όρια. Εκείνες που δίνουν ακόμη μία ευκαιρία, που προσπαθούν λίγο περισσότερο, που συγχωρούν ξανά, που περιμένουν και που ελπίζουν ότι κάτι θα αλλάξει. Κι έτσι πολλές έμαθαν να παραμένουν εκεί όπου πληγώνονταν, πιστεύοντας ότι η αποχώρηση σημαίνει αποτυχία.
Υπάρχει όμως μια επικίνδυνη αντίληψη γύρω από τις σχέσεις: ότι όσο περισσότερα αντέχει μια γυναίκα, τόσο περισσότερο αποδεικνύει την αφοσίωση ή τη δύναμή της. Όχι. Τα όρια είναι δύναμη. Και το να λες «μέχρι εδώ» δεν σημαίνει ότι δεν προσπάθησες αρκετά. Δεν είναι δύναμη να ανέχεσαι τα πάντα. Δύναμη είναι να ξέρεις τι δεν πρέπει να ανεχτείς ποτέ. Γιατί κάθε φορά που εγκαταλείπεις ένα κομμάτι των αξιών σου για να μη χάσεις κάποιον, υπάρχει ο κίνδυνος στο τέλος να έχεις κρατήσει εκείνον και να έχεις χάσει εσένα.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν την αξία σου
Υπάρχει κάτι βαθιά απελευθερωτικό στη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν γιατί αξίζεις μια καθαρή θέση στη ζωή του. Η γυναίκα που γνωρίζει την αξία της δεν διαπραγματεύεται το ψέμα, την κοροϊδία και την έλλειψη σεβασμού. Δεν παρακαλά κάποιον να της φερθεί σωστά, ούτε προσπαθεί να τον πείσει ότι αξίζει να την επιλέξει.
Παρατηρεί τις πράξεις, βλέπει την πραγματικότητα και αποφασίζει. Και αν αυτό που βλέπει δεν συμβαδίζει με όσα η ίδια θεωρεί αδιαπραγμάτευτα, φεύγει.
Η αξιοπρέπεια δεν χρειάζεται σκηνές
Πολλές φορές φανταζόμαστε την αποχώρηση ως μια μεγάλη στιγμή. Έναν τελευταίο καβγά, βαριές κουβέντες, κατηγορίες, εξηγήσεις και ένα θεαματικό τέλος. Όμως δεν χρειάζεται να είναι έτσι. Μια γυναίκα μπορεί να πονέσει βαθιά και παρ’ όλα αυτά να αποχωρήσει ήρεμα. Δεν χρειάζεται να πληγώσει εκείνον που την πλήγωσε, να εκδικηθεί ή να φωνάξει για να αποδείξει πόσο σοβαρό ήταν αυτό που συνέβη.
Μερικές φορές η μεγαλύτερη αξιοπρέπεια βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο να μη χρειάζεσαι την τελευταία λέξη για να πάρεις την τελευταία απόφαση. Να δεις την πραγματικότητα όπως είναι, να αποφασίσεις τι δεν αποδέχεσαι και να αποχωρήσεις.
Xάρισε τον απλόχερα
Ίσως μία από τις μεγαλύτερες παγίδες στις σχέσεις είναι να μετατρέπεται η αξία μιας γυναίκας σε σύγκριση. Ποια διάλεξε; Ποια κράτησε; Ποια άφησε; Ποια είναι καλύτερη; Ποια τελικά «κέρδισε»;
Όμως μια γυναίκα που πραγματικά γνωρίζει την αξία της δεν χρειάζεται να νικήσει κάποια άλλη για να την αποδείξει. Ο άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του δεν διεκδικεί τρόπαια. Διεκδικεί σχέσεις στις οποίες υπάρχει καθαρότητα, αλήθεια και αμοιβαίος σεβασμός.
Και τον άντρα που δεν μπορεί να της τα προσφέρει; Τον χαρίζει απλόχερα. Δεν αγωνίζεται να κρατήσει κάποιον που δεν κατάφερε να τη σεβαστεί, γιατί γνωρίζει ότι ο άντρας που πραγματικά της αξίζει δεν θα την τοποθετήσει ποτέ σε διαγωνισμό για μια θέση στη ζωή του.
Η γυναίκα που φεύγει είναι η κερδισμένη
Και τελικά, η γυναίκα που φεύγει είναι η κερδισμένη. Όχι επειδή νίκησε κάποιον άλλον, αλλά επειδή δεν έχασε τον εαυτό της προσπαθώντας να κρατήσει κάποιον που δεν της άξιζε.
Ξέρει ότι ο άνθρωπος που θα σταθεί πραγματικά δίπλα της πρέπει να είναι ουσιαστικός, έντιμος και αρκετά δυνατός για να τη σεβαστεί. Γιατί μπορεί να είναι εύκολο να εντυπωσιάσεις μια τέτοια γυναίκα ή ακόμη και να καταφέρεις να μπεις στη ζωή της. Για να την κερδίσεις όμως πραγματικά και να την έχεις για πάντα δίπλα σου, χρειάζονται πολλά κότσια. Χρειάζεται αλήθεια, συνέπεια, σεβασμός, καθαρότητα και χαρακτήρας.
Γι’ αυτό είναι σπάνιο είδος γυναίκας
Δεν κάνει σκηνές για να αποδείξει την αξία της. Δεν παρακαλά, δεν ανταγωνίζεται και δεν διαπραγματεύεται όσα θεωρεί θεμελιώδη. Όταν αντιληφθεί ότι βρίσκεται εκεί όπου δεν τη σέβονται, φεύγει με την αξιοπρέπειά της και χαρίζει απλόχερα τη θέση της σε όποια άλλη τη θέλει.
Γιατί τελικά, αξιοπρέπεια δεν είναι να μένεις εκεί όπου πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις πόσο αξίζεις.
Αξιοπρέπεια είναι να ξέρεις πότε να φεύγεις.
