Υπάρχουν ειδήσεις που τις διαβάζεις, τις καταγράφεις και προχωράς. Και υπάρχουν ειδήσεις που δεν πρέπει να μας επιτρέπεται να τις προσπεράσουμε.
Ο θάνατος του 4χρονου Μάριου είναι μία από αυτές.
Ένα παιδί τεσσάρων ετών έδωσε για εβδομάδες τη δική του μάχη στο Μακάρειο Νοσοκομείο, μετά από ιογενή μηνιγγίτιδα και σοβαρές επιπλοκές. Την Παρασκευή, 21 Αυγούστου, η μάχη αυτή τελείωσε.
Πίσω όμως από την είδηση υπάρχει μια οικογένεια που πενθεί. Υπάρχουν ερωτήματα. Υπάρχουν καταγγελίες για λανθασμένους χειρισμούς, καθυστερήσεις και παραλείψεις κατά την αρχική αντιμετώπιση του παιδιού. Καταγγελίες που αυτή τη στιγμή διερευνώνται και για τις οποίες κανείς δεν δικαιούται να προδικάσει το αποτέλεσμα.
Κανείς, όμως, δεν δικαιούται ούτε να τις αφήσει να ξεχαστούν.
Θα μπορούσε να ήταν το δικό μας παιδί
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη αριθμούς, ανακοινώσεις, διαδικασίες και υπηρεσιακές απαντήσεις.
Ο Μάριος ήταν τεσσάρων ετών.
Θα μπορούσε να ήταν το παιδί μας. Το εγγόνι μας. Το ανιψάκι μας. Ένα παιδί που κρατάς από το χέρι και μπαίνεις μαζί του στα επείγοντα πιστεύοντας ότι βρίσκεσαι στο ασφαλέστερο μέρος που θα μπορούσες να βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή.
Γιατί αυτή ακριβώς είναι η σχέση του πολίτη με ένα δημόσιο νοσοκομείο: εμπιστοσύνη.
Όταν ένας γονιός παραδίδει το άρρωστο παιδί του στα χέρια του συστήματος Υγείας, δεν έχει δεύτερο σχέδιο. Περιμένει από το κράτος, τους θεσμούς και τους επαγγελματίες που το υπηρετούν να κάνουν ό,τι είναι ανθρωπίνως και επιστημονικά δυνατό.
Γι’ αυτό και όταν μια οικογένεια καταγγέλλει ότι κάτι δεν έγινε όπως έπρεπε, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή, η γραφειοκρατία ή μια έρευνα που κάποια στιγμή θα χαθεί μέσα σε έναν φάκελο.
Δεν ζητά κανείς καταδίκες χωρίς στοιχεία … Ζητά απαντήσεις
Οι έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη. Και αυτό πρέπει να το σεβαστούμε.
Δεν γνωρίζουμε ακόμη εάν υπήρξαν ιατρικά λάθη ή παραλείψεις, ούτε ποιος ενδεχομένως φέρει ευθύνη. Αυτά πρέπει να προκύψουν μέσα από μια ανεξάρτητη, σοβαρή και εξαντλητική διερεύνηση.
Αλλά δικαιοσύνη δεν σημαίνει να βρούμε κάποιον ένοχο με το ζόρι. Σημαίνει να μάθουμε ολόκληρη την αλήθεια.
Τι συνέβη από την πρώτη στιγμή που ο Μάριος έφτασε στο νοσοκομείο; Έγιναν όλα όσα έπρεπε και όταν έπρεπε; Υπήρξαν καθυστερήσεις; Υπήρχαν οι απαραίτητες υποδομές και ο εξοπλισμός; Θα μπορούσε κάτι να είχε γίνει διαφορετικά;
Και το σημαντικότερο: εάν υπήρξαν λάθη, θα υπάρξουν συνέπειες και αλλαγές ώστε να μην επαναληφθούν;
Ένα σύστημα Υγείας που δεν αντέχει άλλον εφησυχασμό
Η περίπτωση του Μάριου δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να καταδικαστεί συλλήβδην κάθε γιατρός και κάθε νοσηλευτής. Χιλιάδες επαγγελματίες Υγείας δίνουν καθημερινά μάχες μέσα σε δύσκολες συνθήκες.
Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στις ρωγμές ενός συστήματος που δοκιμάζεται καθημερινά.
Όταν υπάρχουν καταγγελίες για ελλείψεις, καθυστερήσεις, υποστελέχωση ή προβλήματα σε κρίσιμες υποδομές, η απάντηση των αρμοδίων δεν μπορεί να εξαντλείται στη διαβεβαίωση ότι «το σύστημα λειτουργεί».
Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για μια ωραιοποιημένη εικόνα. Θέλουν ένα σύστημα που να λειτουργεί όταν το χρειαστούν. Και κυρίως όταν στην άλλη άκρη της ανάγκης βρίσκεται ένα παιδί.
Όσοι βρίσκονται ψηλά στην πυραμίδα της Υγείας έχουν υποχρέωση να κοιτάξουν την πραγματικότητα κατάματα. Όχι να υπερασπιστούν μια εικόνα, αλλά να διορθώσουν ό,τι χρειάζεται διόρθωση.
Για τον Μάριο και για το επόμενο παιδί
Ο 4χρονος Μάριος δεν μπορεί να επιστρέψει στην οικογένειά του.
Αυτό που μπορεί και πρέπει να γίνει είναι να μην επιτρέψουμε η ιστορία του να μετατραπεί σε ακόμη έναν τίτλο που συγκλόνισε την Κύπρο για μερικές ημέρες και μετά χάθηκε από την επικαιρότητα.
Η αστυνομική και η εσωτερική έρευνα πρέπει να φτάσουν μέχρι τέλους. Τα αποτελέσματά τους πρέπει να δώσουν καθαρές απαντήσεις. Και εάν διαπιστωθούν ευθύνες, πρέπει να αποδοθούν.
Όχι από εκδίκηση.
Αλλά επειδή την επόμενη φορά θα μπορούσε να είναι το δικό μας παιδί.
Και κανένας γονιός δεν πρέπει να χρειαστεί να αναρωτηθεί ποτέ αν το παιδί του θα μπορούσε να είχε σωθεί, εάν κάτι είχε γίνει διαφορετικά.
