Υπάρχουν σχέσεις στις οποίες η ζήλια δεν εκφράζεται απλώς ως ένα συναίσθημα. Μετατρέπεται σε έλεγχο, απαιτήσεις και απαγορεύσεις. Και υπάρχουν άνθρωποι τόσο ανασφαλείς, που προκειμένου να αισθανθούν ότι «προστατεύουν» τη θέση τους, είναι ικανοί να ζητήσουν από τον σύντροφό τους πράγματα που ξεπερνούν όχι μόνο τη λογική, αλλά κάποιες φορές ακόμη και τα όρια της ανθρωπιάς.
Ναι, υπάρχουν γυναίκες που μπορεί να φτάσουν στο σημείο να πουν στον σύντροφό τους να μην πάει ούτε στην κηδεία μιας πρώην συντρόφου ή ενός πολύ δικού της ανθρώπου. Όχι επειδή υπάρχει εκεί κάποια ερωτική διεκδίκηση, αλλά επειδή δεν αντέχουν ούτε την ιδέα ότι εκείνος θα βρεθεί κοντά σε μια γυναίκα που κάποτε είχε σημασία στη ζωή του.
Και κάπου εκεί η ζήλια παύει να είναι απλώς ζήλια. Γίνεται ανασφάλεια που ζητά έλεγχο.
Μια κηδεία δεν είναι ραντεβού. Δεν είναι φλερτ. Δεν είναι επανασύνδεση. Είναι μια από τις πιο δύσκολες ανθρώπινες στιγμές. Είναι παρουσία, σεβασμός, συμπαράσταση. Κι όταν ακόμη και αυτό αντιμετωπίζεται ως «απειλή», ίσως το πραγματικό πρόβλημα να μην βρίσκεται στην πρώην αλλά στην ασφάλεια που υπάρχει — ή δεν υπάρχει — μέσα στην ίδια τη σχέση.
Όμως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αποκαλύπτεται μόνο η ανασφάλεια εκείνου που ζητά την απαγόρευση. Αποκαλύπτεται εξίσου και ο χαρακτήρας εκείνου που τη δέχεται.
Ένας ώριμος άνθρωπος μπορεί να ακούσει τη ζήλια και τον φόβο του συντρόφου του χωρίς να υπακούσει σε κάτι που θεωρεί παράλογο. Μπορεί να πει: «Καταλαβαίνω ότι σε δυσκολεύει, αλλά εδώ δεν υπάρχει ερωτικό ζήτημα. Υπάρχει μια ανθρώπινη στιγμή και θεωρώ σωστό να είμαι εκεί».
Αυτό δεν είναι ασέβεια προς τη σχέση. Είναι προσωπικότητα. Είναι όριο. Είναι η ικανότητα να ξεχωρίζεις πότε ο άνθρωπός σου εκφράζει έναν εύλογο φόβο και πότε σου ζητά να παραβιάσεις τις δικές σου αξίες για να καθησυχάσεις τη δική του ανασφάλεια.
Γιατί ένας δυνατός άνθρωπος δεν αποδεικνύει την αγάπη του κάνοντας οτιδήποτε του ζητηθεί. Μπορεί να αγαπά και ταυτόχρονα να λέει «μέχρι εδώ». Μπορεί να προστατεύει τη σχέση του χωρίς να χάνει την κρίση, την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά του.
Αντίθετα, όταν κάποιος υποχωρεί σε κάθε απαίτηση απλώς για να αποφύγει έναν καβγά, δημιουργείται μια σχέση όπου ο ένας ζητά συνεχώς περισσότερες αποδείξεις και ο άλλος μαθαίνει να τις προσφέρει. Σήμερα μπορεί να είναι ένα μήνυμα που «δεν πρέπει» να στείλει. Αύριο ένας άνθρωπος που «δεν πρέπει» να χαιρετήσει. Μεθαύριο ακόμη και μια κηδεία στην οποία «δεν πρέπει» να παραστεί.
Και η ανασφάλεια δεν θεραπεύεται ποτέ έτσι. Απλώς τρέφεται.
Φυσικά, μπορεί να υπάρξει πίεση. Μπορεί να υπάρξει ζήλια, ένταση, καβγάς, τελεσίγραφο. Όμως στο τέλος της ημέρας ένας ενήλικος άνθρωπος δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το «δεν με άφησε».
Όποια πίεση κι αν δέχθηκες, η τελική επιλογή ήταν δική σου.
Εσύ αποφάσισες αν θα πας ή όχι. Εσύ αποφάσισες αν θα σταθείς σε αυτό που θεωρούσες σωστό. Εσύ αποφάσισες αν θα κρατήσεις τον λόγο σου ή αν θα προτιμήσεις την ησυχία σου. Και αργότερα δεν μπορείς να μεταφέρεις όλη την ευθύνη στον άνθρωπο που σε πίεσε.
Γιατί εκεί φαίνεται και η ποιότητα μιας σχέσης. Όχι μόνο από το πόσο τρυφεροί είναι δύο άνθρωποι μεταξύ τους, πόσο όμορφα περνούν ή πόσα πράγματα κάνουν μαζί. Φαίνεται και από τι επιτρέπουν ο ένας στον άλλον να γίνουν.
Και ίσως τελικά κάποιοι άνθρωποι να ταιριάζουν περισσότερο απ’ όσο φαίνεται.
Ο ένας μπορεί να ζητά κάτι παράλογο και ο άλλος να είναι πρόθυμος να το δεχτεί. Ο ένας μπορεί να χρειάζεται έλεγχο για να αισθάνεται ασφαλής και ο άλλος να προτιμά την υποχώρηση από το να υπερασπιστεί αυτό που θεωρεί σωστό.
Τότε δεν χρειάζεται να ψάχνουμε ποιος «κέρδισε».
Γιατί καμία σχέση δεν γίνεται επιτυχία επειδή κάποιος κατάφερε να επιβάλει μια απαγόρευση. Και κανένας άνθρωπος δεν αποδεικνύει την αγάπη του επειδή υπάκουσε σε κάτι που μέσα του γνώριζε ότι ήταν λάθος.
Στο τέλος δεν αποκαλύπτεται μόνο η ανασφάλεια εκείνου που απαίτησε. Αποκαλύπτεται και ο χαρακτήρας εκείνου που δέχτηκε.
Και μερικές φορές αυτό είναι αρκετό για να καταλάβεις ότι, τελικά, ο ένας ίσως πράγματι βρήκε ακριβώς αυτό που του ταιριάζει στον άλλον.
