Υπάρχουν φορές που η σιωπή λέει περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Και υπάρχουν απώλειες που οι άνθρωποι δυσκολεύονται ακόμη και να πιστέψουν.
Από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι ο 29χρονος Γιώργος Γεωργίου δεν θα επιστρέψει ξανά στους ανθρώπους του, το προφίλ του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άρχισε να γεμίζει φωτογραφίες, αναμνήσεις και αποχαιρετισμούς.
«Γιώργο μου, λεβέντη μου, γιατί τόσο νωρίς;»
Μία μικρή φράση που αποτυπώνει το «γιατί» των ανθρώπων που έμειναν πίσω.
Άλλοι θυμούνται τον φίλο τους ως έναν «χρυσό» και καλοσυνάτο άνθρωπο. Άλλοι γυρίζουν χρόνια πίσω, τότε που ήταν ακόμη παιδιά και μεγάλωναν μαζί. Και κάποιοι προσπαθούν να καταλάβουν πώς θα εξηγήσουν στα δικά τους παιδιά ότι ένας άνθρωπος που αγαπούσαν δεν θα ξαναγυρίσει.
«Πώς να συνεχίσουν τα αδελφάκια σου; Τι να πω στα παιδιά μου;», γράφει μεταξύ άλλων φίλη του, περιγράφοντας το κενό που αφήνει πίσω του.
Μία παιδική του φίλη θυμάται πως μεγάλωσαν μαζί, «από μωρά του Δημοτικού», μοιράστηκαν αναμνήσεις και έζησαν ο ένας δίπλα στον άλλο. Τώρα καλείται να γράψει ένα αντίο που ποτέ δεν περίμενε ότι θα χρειαζόταν να γράψει.
Πίσω όμως από όλα τα μηνύματα υπάρχει ίσως η πιο δύσκολη πραγματικότητα: δύο ανήλικα παιδιά έχασαν τον πατέρα τους.
Γι’ αυτό και η τελευταία επιθυμία της οικογένειας αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος. Αντί για στεφάνια στην κηδεία, ζητά οι εισφορές να δοθούν για τη στήριξη των δύο παιδιών του.
Σήμερα οι άνθρωποί του θα τον συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία. Οι αναμνήσεις, όμως, όπως γράφουν οι φίλοι του, θα μείνουν.
«Γιώργο μου, λεβέντη μου, θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη».
