Σε μια μεγάλη πόλη μπορείς θεωρητικά να χωρίσεις και να μην ξαναδείς ποτέ τον άλλον. Στην Κύπρο μπορεί να χωρίσεις Παρασκευή και να τον πετύχεις Σάββατο βράδυ.
Κοινές παρέες, ίδια στέκια, γάμοι, βαφτίσεις και φίλοι φίλων κάνουν την απόσταση μετά τον χωρισμό λίγο πιο δύσκολη. Και όταν δεν τον συναντάς πραγματικά, υπάρχει πάντα το Instagram για να σου θυμίσει πού πήγε και με ποιους.
Το πρώτο βήμα είναι να σταματήσεις να θεωρείς υποχρέωσή σου να παρακολουθείς τη ζωή του. Mute, unfollow ή οποιοδήποτε άλλο όριο σε βοηθά να αποκτήσεις απόσταση δεν είναι παιδική συμπεριφορά. Μπορεί να είναι απλώς αυτοπροστασία.
Το δεύτερο είναι να μην εγκαταλείψεις ολόκληρη τη ζωή σου για να αποφύγεις έναν άνθρωπο. Δεν χρειάζεται να αλλάξεις κάθε φίλο και κάθε αγαπημένο μέρος επειδή τελείωσε μια σχέση.
Και αν τον συναντήσεις; Μπορεί να είναι άβολο. Μπορεί να πονέσει. Αλλά κάθε συνάντηση που περνά και εσύ συνεχίζεις τη ζωή σου είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι η παρουσία του δεν καθορίζει πλέον την καθημερινότητά σου.
Το να ξεπεράσεις κάποιον δεν σημαίνει ότι πρέπει να εξαφανιστεί από τον χάρτη. Σημαίνει ότι, ακόμη κι όταν εμφανίζεται μπροστά σου, δεν καταλαμβάνει πια ολόκληρο τον εσωτερικό σου κόσμο.
