Οι σχέσεις, τουλάχιστον όπως τις αντιλαμβάνομαι εγώ, θέλουν αποκλειστικότητα. Δεν θέλουν μοίρασμα, δεύτερες επιλογές, εφεδρείες και ανθρώπους που στέκονται ανάμεσα σε δύο και προσπαθούν να αποφασίσουν προς τα πού θα πάνε. Όταν επιλέγω να είμαι με έναν άνθρωπο, είμαι εκεί επειδή τον έχω επιλέξει. Και ακριβώς το ίδιο περιμένω να συμβαίνει και από την άλλη πλευρά.
Αν λοιπόν κάποια στιγμή αντιληφθώ ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται δίπλα μου είναι ανάμεσα σε εμένα και σε κάποιον άλλο, εγώ αποχωρώ. Όχι επειδή έπαψα ξαφνικά να αγαπώ. Μπορεί να αγαπώ ακόμη πάρα πολύ. Αποχωρώ επειδή δεν μου αξίζει να είμαι μέρος μιας επιλογής. Δεν θέλω να περιμένω να αποφασίσεις ποιον θέλεις περισσότερο, ούτε να μπω σε οποιονδήποτε ανταγωνισμό για να σου αποδείξω γιατί πρέπει να επιλέξεις εμένα.
Αν πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα σε εμένα και σε κάποιον άλλο, σε χαρίζω. Πάρε την απόφασή σου ελεύθερα, απλώς βγάλε εμένα από τις επιλογές σου. Γιατί εγώ δεν θέλω να είμαι η καλύτερη από δύο επιλογές. Θέλω να είμαι με έναν άνθρωπο για τον οποίο η σχέση μας είναι η μόνη οδός όσο είμαστε μαζί.
Και αυτό δεν προέρχεται από υπερβολική αυτοπεποίθηση ούτε από εγωισμό. Προέρχεται από το ότι γνωρίζω ποια είμαι. Ξέρω τον χαρακτήρα μου, τις αξίες μου, τις αρχές μου και κυρίως ξέρω τι μπορώ να προσφέρω όταν αγαπώ πραγματικά έναν άνθρωπο. Γι’ αυτό και γνωρίζω τι δεν είμαι διατεθειμένη να δεχτώ για να κρατήσω κάποιον στη ζωή μου.
Για μένα, μάλιστα, το μεγαλύτερο ζήτημα σε μια τέτοια κατάσταση δεν είναι καν το τρίτο πρόσωπο. Είναι ο σεβασμός. Όταν βρίσκεσαι σε μια αποκλειστική σχέση και με βάζεις στη θέση να αισθανθώ ότι πρέπει να ανταγωνιστώ για τη θέση μου δίπλα σου, χάνω αμέσως το ενδιαφέρον μου. Πέφτεις στα μάτια μου. Γιατί από τη στιγμή που με έβαλες να αναρωτηθώ αν πρέπει να αποδείξω την αξία μου απέναντι σε κάποιον άλλο, δεν βλέπω πια μπροστά μου τον άνθρωπο που πίστευα ότι είχα επιλέξει. Και όταν αλλάξει ο τρόπος που βλέπω έναν άνθρωπο, δύσκολα επιστρέφει εκεί που ήταν.
Και εδώ, για μένα, φαίνεται και η πραγματική δύναμη ενός ανθρώπου. Δυνατός δεν είναι εκείνος που μπορεί να κρατά δύο ανθρώπους ταυτόχρονα γύρω του και να απολαμβάνει την προσοχή τους. Το αντίθετο. Αυτό πολλές φορές δείχνει αδυναμία να πάρει αποφάσεις, να αναλάβει την ευθύνη τους και να δεχτεί το κόστος τους. Δύναμη χαρακτήρα είναι να είσαι ξεκάθαρος ακόμη κι όταν η αλήθεια σου πρόκειται να πληγώσει κάποιον.
Ένας πραγματικά ώριμος άντρας ή μια πραγματικά ώριμη γυναίκα δεν χρειάζεται να κρατά έναν άνθρωπο από το ένα χέρι μέχρι να βεβαιωθεί ότι μπορεί να πιάσει με ασφάλεια το επόμενο. Αν δεν θέλεις πια τη σχέση σου, έχεις κάθε δικαίωμα να το πεις. Αν τα συναισθήματά σου άλλαξαν, το λες. Αν θέλεις να εξερευνήσεις κάτι διαφορετικό, πρώτα ξεκαθαρίζεις αυτό που ήδη έχεις και μετά προχωράς. Αυτό μπορεί να πονέσει, αλλά τουλάχιστον είναι έντιμο.
Δεν ζητάω λοιπόν από κανέναν να μείνει μαζί μου με το ζόρι. Το αντίθετο. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Αν θέλεις κάποιον άλλο, πήγαινε. Αν αμφιβάλλεις τόσο πολύ για εμένα ώστε να χρειάζεσαι να συγκρίνεις, κάν’ το. Αλλά χωρίς εμένα να περιμένω στην άλλη πλευρά μέχρι να βγάλεις το συμπέρασμά σου.
Γιατί κι εγώ έχω δικαίωμα επιλογής. Και η δική μου επιλογή είναι να μη συμμετέχω σε τέτοιες σχέσεις.
Δεν θα ψάξω ποιος είναι καλύτερος. Δεν θα προσπαθήσω περισσότερο για να σε κερδίσω. Δεν θα μειώσω κανέναν τρίτο άνθρωπο για να αισθανθώ εγώ ανώτερη. Και κυρίως δεν θα μειώσω εμένα, αποδεχόμενη έναν ρόλο που δεν μου ταιριάζει.
Θα φύγω. Ήρεμα, χωρίς φωνές, χωρίς σκηνές και χωρίς να ζητήσω εξηγήσεις για να αλλάξω την απόφασή μου. Ούτε θα κλάψω για να σε κάνω να αισθανθείς άσχημα ούτε θα προσπαθήσω να σου αποδείξω τι έχασες. Απλώς θα γυρίσω σελίδα. Γιατί αυτοσεβασμός δεν σημαίνει ότι δεν πληγώθηκες. Σημαίνει ότι ακόμη κι όταν ο άλλος σε απογοητεύει, γνωρίζεις πως υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να δεχτείς μόνο και μόνο επειδή αγαπάς.
Γι’ αυτό και θα «χάριζα» έναν τέτοιο άνθρωπο χωρίς δεύτερη σκέψη. Όχι επειδή οι άνθρωποι είναι αντικείμενα που ανήκουν σε κάποιον, αλλά επειδή δεν έχω καμία πρόθεση να κρατήσω δίπλα μου έναν τέτοιο άνθρωπο.
Δίπλα μου θέλω έναν άνθρωπο που δεν δείχνει απλώς κύριος ή κυρία όταν όλα είναι εύκολα. Θέλω κάποιον που είναι. Και αυτό φαίνεται στις δύσκολες αποφάσεις, στον τρόπο που διαχειρίζεται τους πειρασμούς, στην ειλικρίνεια με την οποία τελειώνει κάτι πριν ξεκινήσει κάτι άλλο και στον σεβασμό που δείχνει στον άνθρωπο που κάποτε επέλεξε.
Γιατί τελικά ο κύριος και η κυρία με Κ κεφαλαίο δεν φαίνονται από τα λόγια, την εμφάνιση ή τους καλούς τρόπους μπροστά στον κόσμο. Φαίνονται από τον χαρακτήρα τους όταν κανείς δεν τους αναγκάζει να κάνουν το σωστό.
Κι εγώ αυτόν τον άνθρωπο θέλω δίπλα μου.
Όχι κάποιον που βρίσκεται ανάμεσα σε εμένα και σε κάποιον άλλο. Αλλά κάποιον που, όσο είναι μαζί μου, δεν με βάζει ποτέ στη θέση να αναρωτηθώ αν είμαι επιλογή.
