Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη έχει προκαλέσει βαθιά θλίψη. Ένας καλλιτέχνης που αγαπήθηκε όσο λίγοι έφυγε ξαφνικά, στα 54 του χρόνια, και αυτή τη στιγμή ο πρώτος λόγος ανήκει στην οικογένεια, στους ανθρώπους του και στον σεβασμό στη μνήμη του.
Ταυτόχρονα, όμως, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το τραγικό περιστατικό δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα που ορθώς πρέπει να διερευνηθούν.
Ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης ανακοίνωσε ότι ζήτησε άμεσα από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών να πραγματοποιήσει τον προβλεπόμενο έλεγχο στο ιατρείο όπου βρισκόταν ο Γιώργος Μαζωνάκης πριν από τη διακομιδή του στο νοσοκομείο «Ελπίς». Όπως ανέφερε, ο χώρος είχε άδεια απλού παθολογικού ιατρείου και, σύμφωνα με τον ίδιο, εκεί δεν επιτρέπεται να πραγματοποιείται πλασμαφαίρεση. Η διαδικασία του ελέγχου, όπως γνωστοποίησε, έχει ήδη ξεκινήσει.
Και πολύ σωστά ξεκίνησε.
Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο: Θα υπήρχε η ίδια αστραπιαία κινητοποίηση εάν στη θέση του Γιώργου Μαζωνάκη βρισκόταν ένας άνθρωπος χωρίς αναγνωρίσιμο όνομα;
Κύριε Γεωργιάδη, αυτή την ταχύτητα δικαιούται κάθε πολίτης
Η άμεση αντίδραση ενός Υπουργού Υγείας όταν προκύπτουν ενδείξεις ότι μια ιατρική πράξη ενδεχομένως πραγματοποιούνταν σε χώρο που δεν είχε τη σχετική άδεια είναι αυτονόητη υποχρέωση της Πολιτείας.
Ακριβώς γι’ αυτό γεννιέται ένα μεγαλύτερο ερώτημα.
Οι οικογένειες που καταγγέλλουν πιθανές ιατρικές παραλείψεις, λανθασμένους χειρισμούς ή προβληματικές συνθήκες περίθαλψης βρίσκουν πάντοτε απέναντί τους έναν κρατικό μηχανισμό που κινείται με την ίδια αποφασιστικότητα;
Έχουν όλες την ίδια άμεση πρόσβαση σε έρευνα, απαντήσεις και απόδοση ευθυνών, όπου αυτές πράγματι προκύπτουν;
Γιατί δεν μπορεί η ταχύτητα ενός ελέγχου να εξαρτάται από το πόσο γνωστό είναι το όνομα που βρίσκεται στην επικαιρότητα.
Η έρευνα για τον Μαζωνάκη πρέπει να φτάσει μέχρι τέλους
Ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης ορθώς σημειώνει ότι τα ακριβή αίτια του θανάτου και το εάν υπάρχει οποιαδήποτε ευθύνη θα πρέπει να προκύψουν από την ιατροδικαστική και την υπόλοιπη έρευνα. Μέχρι τότε, κανείς δεν δικαιούται να προκαταλάβει το αποτέλεσμά της.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης διακομίστηκε στο νοσοκομείο «Ελπίς» μετά την ανακοπή και οι προσπάθειες ανάνηψης δεν κατάφεραν να τον κρατήσουν στη ζωή.
Η έρευνα, λοιπόν, πρέπει να γίνει γρήγορα, σε βάθος και χωρίς εκπτώσεις.
Όχι επειδή πρόκειται για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Αλλά επειδή αυτό ακριβώς θα έπρεπε να συμβαίνει για κάθε Γιώργο, κάθε Μαρία, κάθε άνθρωπο.
Η τραγωδία ενός τόσο αναγνωρίσιμου προσώπου δεν πρέπει να αποτελέσει απλώς την αφορμή για έναν ακόμη έλεγχο που θα κυριαρχήσει για μερικές ημέρες στα πρωτοσέλιδα.
Μπορεί να αποτελέσει αφορμή για κάτι ουσιαστικότερο: να απαντήσει η Πολιτεία εάν οι μηχανισμοί ελέγχου λειτουργούν με την ίδια ταχύτητα και αποφασιστικότητα όταν απέναντί τους δεν υπάρχουν κάμερες, δημοσιότητα και ένα διάσημο όνομα.
Γιατί στην Υγεία δεν πρέπει να υπάρχουν επώνυμοι και ανώνυμοι ασθενείς.
Υπάρχουν μόνο άνθρωποι.
Και όλοι δικαιούνται την ίδια προστασία, την ίδια διερεύνηση και τις ίδιες απαντήσεις.
