Υπάρχουν έρωτες που μπαίνουν στη ζωή μας με θόρυβο. Ένταση, αγωνία, μηνύματα μέχρι τα ξημερώματα, πεταλούδες στο στομάχι και εκείνη την αίσθηση ότι κανένας άλλος άνθρωπος δεν θα μπορέσει ποτέ να μας κάνει να αισθανθούμε το ίδιο.
Και μερικές φορές πράγματι δεν αισθανόμαστε ποτέ ξανά ακριβώς το ίδιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εκείνος ήταν και ο άνθρωπος με τον οποίο θα μπορούσαμε να χτίσουμε μια ζωή.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να ερωτεύεσαι κάποιον και άλλο να μπορείς να ζήσεις καλά μαζί του.
Ο μεγάλος έρωτας στη φαντασία μας είναι συνήθως γεμάτος ένταση. Ο άνθρωπος της καθημερινότητας όμως πρέπει να μπορεί να υπάρχει και στις ημέρες που δεν συμβαίνει τίποτα συναρπαστικό. Την Τρίτη το βράδυ που είστε κουρασμένοι. Όταν υπάρχουν λογαριασμοί. Όταν ένας από τους δύο έχει νεύρα. Όταν πρέπει να παρθούν αποφάσεις που δεν έχουν τίποτα ρομαντικό.
Εκεί η χημεία από μόνη της δεν αρκεί.
Χρειάζεται να μπορείς να μιλήσεις. Να διαφωνήσεις χωρίς να προσπαθείς να πληγώσεις. Να εμπιστευτείς. Να ξέρεις ότι ο άλλος δεν θα εξαφανιστεί κάθε φορά που η σχέση δυσκολεύει.
Και ίσως γι’ αυτό μεγαλώνοντας αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον έρωτα. Στα είκοσι μπορεί να μας συγκλονίζει ο άνθρωπος που μας κρατά σε αγωνία. Αργότερα αρχίζουμε να εκτιμούμε περισσότερο εκείνον που δεν μας αναγκάζει να αναρωτιόμαστε καθημερινά πού στεκόμαστε στη ζωή του.
Η ηρεμία βέβαια δεν σημαίνει βαρεμάρα. Ούτε πρέπει να επιλέγουμε έναν άνθρωπο απλώς επειδή είναι «καλή επιλογή» ενώ δεν υπάρχει επιθυμία, τρυφερότητα ή σύνδεση.
Υπάρχει όμως μια μορφή αγάπης που δεν χρειάζεται συνεχώς δράμα για να αποδείξει ότι υπάρχει. Μπορεί να είναι λιγότερο κινηματογραφική και πολύ περισσότερο πραγματική.
Είναι ο άνθρωπος στον οποίο θέλεις να τηλεφωνήσεις όταν συμβεί κάτι καλό. Εκείνος δίπλα στον οποίο μπορείς να είσαι σιωπηλή χωρίς να αισθάνεσαι άβολα. Ο άνθρωπος που σε έχει δει στην καλύτερη και στη χειρότερη εκδοχή σου και δεν χρειάζεται να εντυπωσιάζεται συνεχώς για να παραμένει παρών.
Ίσως λοιπόν ο «μεγάλος έρωτας» και ο «άνθρωπος της ζωής μας» να μην είναι πάντα δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Το ιδανικό είναι να συναντηθούν στο ίδιο πρόσωπο.
Αλλά αν κάποτε χρειαστεί να αναρωτηθούμε τι κάνει μια σχέση πραγματικά δυνατή, ίσως η απάντηση να μην βρίσκεται μόνο στο πόσο γρήγορα χτυπούσε η καρδιά μας στην αρχή.
Μπορεί να βρίσκεται στο πόσο ήρεμα αισθανόμαστε όταν, χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος κάθεται ακόμη δίπλα μας.
