ταν ένα έγκλημα που πάγωσε τη Βρετανία και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη της χώρας. Τον Ιούλιο του 1992, η 23χρονη Ρέιτσελ Νίκελ δέχτηκε μια άγρια επίθεση στο Γουίμπλεντον Κόμον του Λονδίνου, ενώ είχε βγει βόλτα με τον σκύλο της, τη Μόλι, και τον δίχρονο γιο της, Άλεξ. Η νεαρή μητέρα μαχαιρώθηκε θανάσιμα 49 φορές και υπέστη σεξουαλική επίθεση σε κοινή θέα, μέρα μεσημέρι, σε έναν από τους πιο δημοφιλείς δημόσιους χώρους του Λονδίνου. Η αγριότητα του εγκλήματος, αλλά και το γεγονός ότι διαπράχθηκε μπροστά στον δίχρονο γιο της, προκάλεσαν σοκ στη βρετανική κοινωνία.
Ο μικρός Άλεξ ήταν ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας. Λίγη ώρα αργότερα εντοπίστηκε από περαστικό να βρίσκεται ακόμη δίπλα στο σώμα της μητέρας του, προσπαθώντας να την ξυπνήσει και επαναλαμβάνοντας «ξύπνα, μαμά». Η εικόνα του παιδιού δίπλα στη νεκρή μητέρα του συγκλόνισε τη βρετανική κοινή γνώμη και μετατράπηκε σε μία από τις πιο σπαρακτικές πτυχές μιας υπόθεσης που έμελλε να απασχολήσει τη χώρα για περισσότερο από μία δεκαετία.
Η έρευνα που οδήγησε στον λάθος άνθρωπο
Η αστυνομική έρευνα που ακολούθησε ήταν τεράστια. Πενήντα τέσσερις ντετέκτιβ και τρία επιχειρησιακά κέντρα επιστρατεύθηκαν για την εξιχνίαση της υπόθεσης. Ωστόσο, παρά την έκταση της έρευνας, οι αρχές δεν διέθεταν κανένα ουσιαστικό ιατροδικαστικό ή γενετικό στοιχείο που να οδηγεί στον δράστη.
Οι υποψίες στράφηκαν τελικά στον Κόλιν Σταγκ, έναν άντρα που συνήθιζε επίσης να περπατά με τον σκύλο του στο Γουίμπλεντον Κόμον και φέρεται να ταίριαζε στο ψυχολογικό προφίλ που είχαν φτιάξει οι ερευνητές. Λόγω έλλειψης επαρκών αποδείξεων, η αστυνομία κατέφυγε σε μια αμφιλεγόμενη επιχείρηση παγίδευσης, χρησιμοποιώντας μυστική αστυνομικό η οποία επιχείρησε να αποσπάσει πληροφορίες μέσα από συζητήσεις για τις σεξουαλικές του φαντασιώσεις. Ο Σταγκ κατηγορήθηκε για τη δολοφονία και πέρασε 13 μήνες προφυλακισμένος.
Το 1994, όμως, το δικαστήριο απέρριψε τα στοιχεία που είχαν συγκεντρωθεί μέσω της συγκεκριμένης επιχείρησης, κρίνοντας ότι επρόκειτο ουσιαστικά για παγίδευση. Χωρίς κανένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο, ο Σταγκ αθωώθηκε, ενώ η υπόθεση έμεινε στην ιστορία ως μία από τις πιο αμφιλεγόμενες αστυνομικές έρευνες στη Βρετανία.
Η ανατροπή του DNA και ο πραγματικός δράστης
Η αλήθεια άρχισε να αποκαλύπτεται χρόνια αργότερα. Το 1993, λίγους μήνες μετά τη δολοφονία της Νίκελ, η Σαμάνθα Μπίσετ και η τετράχρονη κόρη της Τζάζμιν βρέθηκαν δολοφονημένες στο σπίτι τους στο Πλάμστεντ του Λονδίνου. Παρά τις εμφανείς ομοιότητες ανάμεσα στα δύο εγκλήματα, οι ερευνητές της υπόθεσης Νίκελ παρέμειναν προσηλωμένοι στον Σταγκ και δεν διερεύνησαν επαρκώς πιθανή σύνδεση.
Στην υπόθεση της Μπίσετ, ωστόσο, οι αρχές εντόπισαν αποτυπώματα του Ρόμπερτ Νάπερ. Ο Νάπερ, ο οποίος έπασχε από παρανοϊκή σχιζοφρένεια, παραδέχτηκε τη δολοφονία της Σαμάνθα και της κόρης της, ενώ ομολόγησε και σειρά βιασμών, καταλήγοντας στο ψυχιατρικό νοσοκομείο υψίστης ασφαλείας Μπρόντμουρ.
Η μεγάλη ανατροπή ήρθε μια δεκαετία μετά τη δολοφονία της Ρέιτσελ Νίκελ, όταν η υπόθεση επανεξετάστηκε στο πλαίσιο ειδικής έρευνας για ανεξιχνίαστα εγκλήματα. Νέες τεχνικές ανάλυσης DNA, που δεν ήταν διαθέσιμες στις αρχές της δεκαετίας του 1990, επέτρεψαν στους επιστήμονες να απομονώσουν γενετικό υλικό του δράστη. Η ανάλυση απέκλεισε οριστικά τον Κόλιν Σταγκ και οδήγησε στον Ρόμπερτ Νάπερ.
Τον Δεκέμβριο του 2008, δεκαέξι χρόνια μετά τη δολοφονία, ο Νάπερ παραδέχτηκε την ανθρωποκτονία της Ρέιτσελ Νίκελ επικαλούμενος επίσης μειωμένο καταλογισμό λόγω της ψυχικής του κατάστασης.
Η υπόθεση προκάλεσε έντονο δημόσιο διάλογο και για έναν ακόμη λόγο: αρκετοί ειδικοί και πρώην αστυνομικοί εκτίμησαν ότι ο Νάπερ θα μπορούσε να είχε συλληφθεί πολύ νωρίτερα. Ήδη από τη δεκαετία του 1980 είχε συνδεθεί με βιασμούς που συνέβησαν στο νοτιοανατολικό Λονδίνο, ενώ ακόμη και η μητέρα του είχε ενημερώσει την αστυνομία ότι ο γιος της της είχε εκμυστηρευτεί πως είχε βιάσει γυναίκα σε πάρκο της περιοχής. Παρ’ όλα αυτά, οι πληροφορίες αυτές δεν αξιοποιήθηκαν αποτελεσματικά.
Οι μνήμες που δεν έσβησαν ποτέ
Περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά το έγκλημα που συγκλόνισε τη Βρετανία, ο Άλεξ Χάνσκομπ εξακολουθεί να φέρνει στο μυαλό του στιγμές από εκείνο το πρωινό του Ιουλίου του 1992. Αν και ήταν μόλις δύο ετών όταν είδε τη μητέρα του να δολοφονείται μπροστά στα μάτια του, ο ίδιος έχει περιγράψει εικόνες που όπως έχει ισχυριστεί, δεν έσβησαν ποτέ από τη μνήμη του. Θυμάται να απλώνει το χέρι προς τη Ρέιτσελ Νίκελ και να της ζητά να σηκωθεί, συνειδητοποιώντας, όπως λέει σήμερα, ότι η μητέρα του είχε φύγει για πάντα. Ανάμεσα στις αποσπασματικές αναμνήσεις που τον συνόδευσαν στην ενήλικη ζωή του είναι και η εικόνα του δράστη να πλένει τα χέρια του σε ένα κοντινό ρυάκι μετά την επίθεση, καθώς και μια απόδειξη που είχε πέσει από την τσέπη της μητέρας του και την οποία ο μικρός Άλεξ τοποθέτησε στο μέτωπό της, προσπαθώντας με τον παιδικό του τρόπο να τη φροντίσει. Για χρόνια, ο πραγματικός δολοφόνος παρέμενε ασύλληπτος, ενώ οι αστυνομικές έρευνες επικεντρώνονταν λανθασμένα σε άλλον ύποπτο, γεγονός που παρέτεινε την αγωνία της οικογένειας και κράτησε ανοιχτή μία από τις πιο πολύκροτες ποινικές υποθέσεις στη σύγχρονη βρετανική ιστορία.
Η ζωή του Άλεξ άλλαξε οριστικά μετά τη δολοφονία. Ο πατέρας του, Αντρέ Χάνσκομπ, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Βρετανία αναζητώντας μια πιο ασφαλή και ήρεμη ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αρχικά στη Γαλλία και στη συνέχεια στην Ισπανία. Ο ίδιος έχει εξηγήσει ότι δεν μεγάλωσε με τον φόβο, παρότι γνώριζε πως, ως ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας του εγκλήματος, θα μπορούσε θεωρητικά να είχε βρεθεί και ο ίδιος σε κίνδυνο όσο ο δράστης παρέμενε ελεύθερος. Αντί να επιτρέψει στο τραύμα να καθορίσει την ταυτότητά του, επέλεξε να χαράξει τη δική του πορεία, παρά τις προβλέψεις όσων θεωρούσαν ότι η παιδική του εμπειρία θα τον στιγμάτιζε για πάντα. Πριν μερικά χρόνια επέστρεψε στο σημείο όπου δολοφονήθηκε η μητέρα του και περιέγραψε μια βαθιά προσωπική στιγμή, όταν, ενώ προσευχόταν, άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομα «Μόλι», το ίδιο όνομα που είχε ο σκύλος που συνόδευε τη μητέρα του την ημέρα της επίθεσης. Για τον ίδιο, η σύμπτωση αυτή λειτούργησε ως μια συμβολική υπενθύμιση ότι ακόμη και τα πιο βαθιά τραύματα μπορούν με τον χρόνο να βρουν τη θέση τους μέσα σε μια ιστορία επιβίωσης και συμφιλίωσης με το παρελθόν. Σήμερα ζει στη Βαρκελώνη, ασχολείται με την υπνοθεραπεία, τη γιόγκα και την ανάλυση γραφικού χαρακτήρα, ενώ κατέγραψε τη διαδρομή του στο βιβλίο «Letting Go: A True Story of Murder, Loss and Survival».
Η ιστορία επιστρέφει στο Netflix
Σήμερα, η τραγική ιστορία τους επιστρέφει στο προσκήνιο μέσα από τη δραματοποιημένη σειρά τριών επεισοδίων «The Witness» και το ντοκιμαντέρ «The Murder of Rachel Nickell», τα οποία θα κάνουν πρεμιέρα στο Netflix στις 4 Ιουνίου. Και τα δύο έργα βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στις προσωπικές μαρτυρίες του Άλεξ και του πατέρα του, οι οποίοι συμμετείχαν ως σύμβουλοι στην παραγωγή.
Πηγή: protothema.gr
