Υπάρχει μια παράξενη δικαιοσύνη στη ζωή. Όχι πάντα άμεση, ούτε πάντα θεαματική. Αλλά με τον χρόνο οι άνθρωποι αποκαλύπτονται, οι επιλογές επαναλαμβάνονται και τελικά ο καθένας βρίσκει τη θέση που ταιριάζει σε όσα ανέχεται, σε όσα προσφέρει και σε όσα θεωρεί φυσιολογικά.
Τα φθηνά, συνήθως, καταλήγουν με τα φθηνά.
Όχι οι άνθρωποι ως αξία. Οι συμπεριφορές. Τα μισά λόγια, οι βολικές αλήθειες, οι παράλληλες ζωές, οι δικαιολογίες, τα «δεν μπορούσα» ενώ στην πραγματικότητα δεν επέλεξα, τα «σε σέβομαι» που δεν συνοδεύονται από σεβασμό.
Όταν κάποιος μαθαίνει να ζει με το λίγο, κάποια στιγμή το λίγο γίνεται ολόκληρη η πραγματικότητά του. Όταν δέχεται το ψέμα επειδή τον βολεύει, θα πρέπει να ζήσει και με την αμφιβολία που το συνοδεύει. Όταν ανέχεται την ασυνέπεια επειδή κάποιες στιγμές παίρνει τρυφερότητα, θα πρέπει να δεχτεί ότι η τρυφερότητα δεν σημαίνει απαραίτητα και αλήθεια.
Και από την άλλη, όταν ένας άνθρωπος επιλέγει ξανά και ξανά τον εύκολο δρόμο, όταν θέλει να κρατά ανθρώπους χωρίς να αναλαμβάνει το κόστος των επιλογών του, κάποια στιγμή θα βρεθεί δίπλα σε ανθρώπους που μπορούν να ζήσουν μέσα στην ίδια πραγματικότητα.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το «ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει». Όχι ως τιμωρία. Ως συνέπεια.
Οι επιλογές μας γίνονται σιγά σιγά η ζωή μας.
Κάποιος που επιλέγει καθαρότητα δύσκολα θα μπορέσει να μείνει για πάντα μέσα στη σύγχυση. Κάποιος που θέλει αξιοπρέπεια κάποια στιγμή θα φύγει από εκεί που πρέπει συνεχώς να τη διαπραγματεύεται. Και κάποιος που έχει μάθει να συμβιβάζεται με ψίχουλα μπορεί να ονομάσει ακόμη και τα ψίχουλα «μεγάλη αγάπη», αρκεί να μην αναγκαστεί να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα.
Δεν χρειάζεται λοιπόν πάντα να θυμώνεις όταν βλέπεις πού καταλήγουν κάποιοι άνθρωποι.
Μερικές φορές αρκεί να κάνεις στην άκρη και να τους αφήσεις να έχουν ακριβώς αυτό που επέλεξαν.
Γιατί στο τέλος δεν κερδίζει αυτός που κράτησε κάποιον με κάθε κόστος. Κερδίζει αυτός που δεν χρειάστηκε να χάσει τον εαυτό του για να τον κρατήσει.
Και ίσως η μεγαλύτερη δικαίωση να είναι αυτή:
να κοιτάξεις κάποτε πίσω και να καταλάβεις ότι δεν έχασες κάτι που σου άξιζε. Απλώς άφησες κάποιους ανθρώπους να καταλήξουν εκεί που οι επιλογές τους τούς οδηγούσαν ούτως ή άλλως.
