«Τα πράγματα μεταξύ μας έχουν τελειώσει εδώ και καιρό».
«Μένουμε μαζί μόνο για τα παιδιά».
«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να φύγω».
«Δώσε μου λίγο χρόνο».
Φράσεις που μπορεί να ακούγονται για μήνες. Μερικές φορές ακόμη και για χρόνια.
Στη μία πλευρά υπάρχει μια σχέση, ένας γάμος, ένα σπίτι, μια οικογένεια ή απλώς μια κοινή ζωή που έχει χτιστεί με τα χρόνια.
Στην άλλη υπάρχει ένας άνθρωπος που ακούει ότι είναι εκείνος που πραγματικά αγαπά, εκείνος που πραγματικά καταλαβαίνει και εκείνος με τον οποίο θα ήθελε να είναι «αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά».
Και στη μέση υπάρχει μια απόφαση που δεν έρχεται ποτέ.
Αυτή είναι ίσως μία από τις πιο δύσκολες πραγματικότητες μιας παράλληλης σχέσης. Όχι μόνο ότι πρέπει να μοιράζεσαι έναν άνθρωπο, αλλά ότι ζεις συνεχώς περιμένοντας μια μελλοντική στιγμή στην οποία, σύμφωνα με όσα σου λέει, όλα θα αλλάξουν.
Μόνο που οι μήνες περνούν.
Και τίποτα δεν αλλάζει.
Το πρώτο ερώτημα που κάνει συνήθως η γυναίκα που βρίσκεται σε αυτή τη θέση είναι: «Αν με αγαπά τόσο πολύ όσο λέει, γιατί δεν φεύγει;»
Δεν υπάρχει μία απάντηση.
Μπορεί πράγματι να έχει συναισθήματα. Μπορεί όμως ταυτόχρονα να μη θέλει να χάσει την ασφάλεια της ζωής που ήδη έχει.
Ένα σπίτι. Μια οικογένεια. Μια οικονομική πραγματικότητα. Έναν κοινωνικό κύκλο. Μια καθημερινότητα που μπορεί να μην τον ενθουσιάζει, αλλά την ξέρει.
Η αλλαγή έχει κόστος.
Και μερικοί άνθρωποι προτιμούν να ζουν για χρόνια μέσα σε μια κατάσταση που τους αφήνει ανικανοποίητους παρά να αναλάβουν το κόστος μιας ξεκάθαρης απόφασης.
Υπάρχει όμως και μια πιο άβολη πιθανότητα.
Ίσως η κατάσταση, όπως είναι, να τον εξυπηρετεί.
Από τη μία έχει τη σταθερότητα. Από την άλλη έχει την ένταση, την επιθυμία, τα μηνύματα, την προσμονή και την αίσθηση μιας διαφορετικής ζωής.
Δεν χρειάζεται να επιλέξει όσο και οι δύο πλευρές παραμένουν διαθέσιμες.
Και εδώ βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες παγίδες για τον άνθρωπο που περιμένει.
Κάθε φορά που προσπαθείς να φύγεις, εκείνος μπορεί να γίνεται ξαφνικά ο άνθρωπος που περίμενες.
Περισσότερα μηνύματα. Περισσότερο ενδιαφέρον. Μεγαλύτερες δηλώσεις. Ίσως και υποσχέσεις ότι «τώρα πραγματικά θα αλλάξουν τα πράγματα».
Και μόλις αισθανθεί ότι είσαι πάλι εκεί, η ένταση μειώνεται.
Η απόφαση μετατίθεται.
Εμφανίζεται ένα νέο εμπόδιο.
«Μετά τις γιορτές».
«Όταν τελειώσει το σχολείο των παιδιών».
«Όταν ξεκαθαρίσουν κάποια οικονομικά».
«Όταν περάσει αυτή η δύσκολη περίοδος».
Πάντα υπάρχει ένα επόμενο «όταν».
Και κάπως έτσι μπορεί να περάσει ένας ολόκληρος χρόνος περιμένοντας μια ημερομηνία που συνεχώς μετακινείται.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος που βρίσκεται σε αυτή τη θέση ψεύδεται για τα συναισθήματά του.
Κάποιος μπορεί πραγματικά να αγαπά δύο ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο. Μπορεί να βρίσκεται σε σύγχυση. Μπορεί να φοβάται ότι θα πληγώσει τα παιδιά του ή ότι θα καταστρέψει μια ζωή που έχτιζε για χρόνια.
Αλλά υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στην κατανόηση των λόγων κάποιου και στην αποδοχή μιας κατάστασης που σε πληγώνει.
Γιατί στο τέλος δεν ζεις με τα συναισθήματα που ισχυρίζεται ότι έχει.
Ζεις με τις επιλογές που κάνει.
Και η επιλογή να μην αποφασίζει είναι επίσης μια επιλογή.
Αν κάθε βράδυ επιστρέφει στο ίδιο σπίτι, αν κάθε σημαντική στιγμή της ζωής του ανήκει στην άλλη σχέση και αν εσύ εξακολουθείς να υπάρχεις μόνο στις ώρες και στις ημέρες που μπορεί να σου διαθέσει, τότε η πραγματικότητα της σχέσης μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από τις υποσχέσεις της.
Το πιο δύσκολο είναι ότι η ελπίδα τρέφεται από μικρές στιγμές.
Ένα «μου λείπεις».
Ένα τηλεφώνημα αργά το βράδυ.
Μια ζήλια όταν βγεις με κάποιον άλλον.
Μια φράση όπως «αν σε είχα γνωρίσει νωρίτερα…».
Και κάθε τέτοια στιγμή μοιάζει σαν απόδειξη ότι αυτό που υπάρχει μεταξύ σας είναι τόσο δυνατό ώστε κάποια στιγμή θα νικήσει όλα τα υπόλοιπα.
Όμως η ένταση δεν είναι το ίδιο με τη δέσμευση.
Η ζήλια δεν είναι απόφαση.
Και το «δεν θέλω να σε χάσω» δεν σημαίνει πάντα «είμαι έτοιμος να σε επιλέξω».
Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι δεν θέλει να χάσει αυτό που παίρνει από τη σχέση μαζί σου.
Γι’ αυτό ίσως το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι «θα την αφήσει;».
Είναι «πόσο καιρό είμαι διατεθειμένη να περιμένω;».
Γιατί όσο περιμένεις κάποιον να αποφασίσει ποια ζωή θέλει, η δική σου ζωή συνεχίζει να περνά.
Μπορεί να αρνείσαι άλλες γνωριμίες. Να προσαρμόζεις το πρόγραμμά σου στις ώρες που εκείνος μπορεί να σε δει. Να περνάς γιορτές και Σαββατοκύριακα περιμένοντας ένα μήνυμα. Να ζεις μια σχέση που έχει όλα τα συναισθήματα μιας κανονικής σχέσης αλλά όχι την πραγματική θέση που θα ήθελες να έχεις στη ζωή του.
Και κάποια στιγμή χρειάζεται να κοιτάξεις όχι τι σου υπόσχεται ότι θα συμβεί, αλλά τι έχει πραγματικά συμβεί μέχρι σήμερα.
Οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν τη ζωή τους. Χωρίζουν. Μετακομίζουν. Παίρνουν δύσκολες αποφάσεις. Αναλαμβάνουν το κόστος των επιλογών τους.
Όταν θέλουν να το κάνουν, κάποια στιγμή περνούν από τα λόγια στις πράξεις.
Μέχρι τότε, μπορεί να σε αγαπά. Μπορεί να σε σκέφτεται. Μπορεί ακόμη και να φοβάται πραγματικά ότι θα σε χάσει.
Αλλά υπάρχει μια αλήθεια που συχνά πονά περισσότερο από όλες:
Το να μη θέλει να σε χάσει δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι έτοιμος να σε επιλέξει.
Και ίσως η απόφαση που περιμένεις τόσο καιρό να πάρει εκείνος να είναι τελικά μια απόφαση που πρέπει να πάρεις εσύ.
