Η ιδέα του τέλειου έρωτα έχει μεγαλώσει γενιές ανθρώπων μέσα από ταινίες, τραγούδια και ρομαντικά μυθιστορήματα. Πολλοί πιστεύουν πως κάπου υπάρχει ο ιδανικός σύντροφος που θα καλύπτει κάθε ανάγκη, χωρίς λάθη, αδυναμίες ή συγκρούσεις. Όμως οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν πλέον ότι αυτή η αναζήτηση της τελειότητας στις σχέσεις μπορεί τελικά να καταστρέψει την πραγματική οικειότητα και τη βαθιά σύνδεση.
Η παγίδα της τελειότητας στις σχέσεις
Σύμφωνα με πρόσφατες ψυχολογικές έρευνες, οι άνθρωποι που αναζητούν συνεχώς τον «τέλειο» σύντροφο συχνά δυσκολεύονται να εκτιμήσουν όσα ήδη έχουν. Η ανάγκη για το απόλυτο δημιουργεί συγκρίσεις, απογοητεύσεις και μια μόνιμη αίσθηση ότι κάτι λείπει.
Οι ερευνητές τονίζουν ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην επιθυμία για βελτίωση και στην εμμονή με την τελειότητα. Η πρώτη βοηθά έναν άνθρωπο να εξελίσσεται, ενώ η δεύτερη οδηγεί συχνά σε ανικανοποίητο και άγχος. Στις σχέσεις, αυτό σημαίνει ότι η συνεχής αναζήτηση του «ιδανικού» μπορεί να εμποδίσει την ουσιαστική αγάπη.
Τι σημαίνει «αρκετά καλός» σύντροφος
Ο όρος βασίζεται στη θεωρία του ψυχαναλυτή Ντόναλντ Γουίνικοτ για τη «good-enough mother», δηλαδή την «αρκετά καλή μητέρα». Ο Γουίνικοτ πίστευε ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται έναν τέλειο γονιό, αλλά έναν άνθρωπο σταθερό, διαθέσιμο και αληθινό. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και στον έρωτα.
Ένας «αρκετά καλός» σύντροφος δεν είναι αψεγάδιαστος. Είναι όμως συναισθηματικά παρών, υποστηρικτικός, ειλικρινής και πρόθυμος να εξελίσσεται μαζί με τον άλλον. Η σχέση βασίζεται στη συμβατότητα, στον σεβασμό και στην αμοιβαία προσπάθεια και όχι στην τελειότητα.
Η πραγματική αγάπη στις σχέσεις χτίζεται καθημερινά
Οι ειδικοί τονίζουν ότι οι πιο υγιείς σχέσεις δεν στηρίζονται σε εντυπωσιακές ρομαντικές κινήσεις, αλλά στις μικρές καθημερινές πράξεις. Η φροντίδα, η κατανόηση, η συνέπεια και η συναισθηματική ασφάλεια είναι εκείνα που δημιουργούν βαθύ δέσιμο με τον χρόνο.
Μάλιστα, έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που αποδέχονται τις ατέλειες του συντρόφου τους νιώθουν μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη σχέση τους σε βάθος χρόνου. Όταν κανείς δεν πιέζεται να είναι τέλειος, υπάρχει περισσότερος χώρος για αυθεντικότητα και πραγματική σύνδεση.
Η θεωρία του «satisficing»
Αυτό μπορεί να εφαρμοστεί και σε άλλους τομείς της ζωής, όπως για παράδειγμα στα επαγγελματικά και γενικότερα στο πεδίο επίτευξης στόχων. Η θεωρία του «satisficing» του Χέρμπερτ Σάιμον, δημοσιευμένη το 1979 στο The American Economic Review, που είναι ένας συνδυασμός των λέξεων «satisfy» (ικανοποιώ) και «suffice» (είμαι αρκετός) ενισχύει αυτή την ιδέα.
Σύμφωνα με την εν λόγω θεωρία, επειδή οι γνώσεις και οι νοητικές δυνατότητές μας έχουν όρια, η επιλογή αυτού που είναι «αρκετά καλό» συχνά οδηγεί σε καλύτερα αποτελέσματα από το ατελείωτο κυνήγι της θεωρητικής τελειότητας.
Σχέσεις: Από την τελειότητα στη συμβατότητα
Η ουσία μιας σχέσης δεν είναι να βρεθεί κάποιος χωρίς ελαττώματα, αλλά ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορεί να υπάρξει κοινή πορεία, εξέλιξη και εμπιστοσύνη. Η αγάπη δεν γεννιέται επειδή δύο άνθρωποι είναι τέλειοι.
Αντίθετα, δυναμώνει όταν δύο ατελείς άνθρωποι μαθαίνουν να στηρίζουν ο ένας τον άλλον, να εξελίσσονται μαζί και να δημιουργούν μια σχέση που τους κάνει καλύτερους. Ίσως τελικά η πραγματική ευτυχία να μην βρίσκεται στην αναζήτηση του τέλειου ανθρώπου, αλλά στην αποδοχή ενός ανθρώπου αληθινού.
