Γιώργος Αναγιώτος στο «S»: «Το μεγαλύτερο λάθος για έναν ηθοποιό είναι να καβαλήσει το καλάμι»

Όσοι γνωρίζουν τον Γιώργο Αναγιώτο μιλούν για έναν πιστό φίλο, έναν άνθρωπο με αρχές, ηθική και με την οικογένεια ψηλά στις προτεραιότητές του. Έναν άνθρωπο που κρατά χαμηλούς τόνους, αλλά σταθερές αξίες. Ο δρόμος που επέλεξε επαγγελματικά δεν ήταν ποτέ εύκολος, όμως με επιμονή, δουλειά και συνέπεια κατάφερε μέσα στα χρόνια να ξεχωρίσει και να εδραιωθεί στον χώρο της υποκριτικής.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Socialista και τη δημοσιογράφο Έλενα Τσιακούπη, ο Γιώργος Αναγιώτος μιλά ανοιχτά για τις σκέψεις του, τα επαγγελματικά του ανοίγματα, τις δυσκολίες του χώρου, τον έρωτα, τις ισορροπίες της ζωής και όλα όσα τον καθορίζουν, τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως άνθρωπο.

Θα σε ξεκινήσω από την “Τρικυμία” όπου πρωταγωνιστείς εδώ και χρόνια σε μια σειρά εποχής με έντονα πάθη και συγκρούσεις. Υπάρχει κάτι που να σε δυσκόλεψε σε αυτό το ρόλο/παραγωγή;

Όντως βρίσκομαι στην Τρικυμία από την πρώτη σεζόν και τώρα έχουμε φτάσει ήδη στην τέταρτη. Αυτή η συνέχεια δείχνει την επιτυχία της σειράς αλλά και την αγάπη που έχει δείξει σε αυτήν ο κόσμος. Και για να υπάρχει κάτι τόσο πολύ καιρό σημαίνει πως γίνεται μια σωστή δουλειά και ομαδική δουλειά.

Σίγουρα υπήρξαν και υπάρχουν δυσκολίες και προκλήσεις αλλά όταν υπάρχει η σωστή ομάδα όλα τα δύσκολα γίνονται εύκολα.

Στη “Γυναίκα με τα μαύρα” κουβαλάς ένα σκοτεινό, φορτισμένο σύμπαν. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να βγαίνεις από έναν τέτοιο ρόλο και να επιστρέφεις στον εαυτό σου;

Η Γυναίκα με τα Μαύρα καταρχήν είναι ένα έργο το οποίο το αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Αυτός ο σκοτεινός κόσμος του είναι που με εξιτάρει. Το ζητούμενο είναι να είσαι παρόν σε αυτό το κόσμο όταν βρίσκεσαι στις πρόβες ή στις παραστάσεις. Θεωρώ πως είμαι από τους ηθοποιούς που όταν τελειώνει η παράσταση είμαι ξανά στον εαυτό μου. Πολύ σπάνια να κουβαλάω ένα ρόλο εκτός σκηνής.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι του να είσαι ηθοποιός που δεν φαίνεται ποτέ στο κοινό;

Νομίζω είναι η έκθεση στο κόσμο, η άμεση έκθεση απέναντι στο κοινό. Όταν κάνεις σύμμαχο το κοινό και όχι κομμάτι του φόβου σου δεν υπάρχει τίποτε το δύσκολο.

Υπάρχουν ρόλοι που σε άλλαξαν ως άνθρωπο; Που σε ανάγκασαν να κοιτάξεις μέσα σου πιο βαθιά απ’ όσο θα ήθελες;

Πάρα πολλοί ρόλοι. Κάθε φορά που μελετώ ένα ρόλο νιώθω ότι πέραν από τις γνώσεις που αποκτάω κερδίζω και ξεκλειδώνω ένα κομμάτι του μέσα μου που είτε με κάνει καλύτερο σαν άνθρωπο είτε με προβληματίζει γενικότερα.

Ο χώρος του θεάτρου και της υποκριτικής δεν είναι πάντα σταθερός. Πόσο δύσκολη είναι τελικά η επιβίωση για έναν ηθοποιό στην Κύπρο σήμερα;

Πάρα πάρα πολύ δύσκολη η δουλειά μας στην Κύπρο. Λόγω του ότι είναι μικρή η αγορά κάποιες φορές υπάρχει περισσότερη προσφορά από ζήτηση και αυτό δυσκολεύει τα πράγματα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι ότι κάθε χρόνο γίνονται όλο και λιγότερες παραγωγές.

Το επιχειρηματικό βήμα

Μαζί με τον αδελφό σου έχετε δημιουργήσει ένα θεατρικό εργαστήρι. Πες μας περισσότερα αλλά και τι σε οδήγησε σε αυτό το «επιχειρηματικό» βήμα.

Νομίζω ότι αυτό που με ώθησε σε αυτό το βήμα είναι η επαφή που θέλω να έχω με ανθρώπους που απλά αγαπούν το θέατρο, που θέλουν να μάθουν κάποια πράγματα παραπάνω από σένα από την εμπειρία σου και μόνο. Συν του ότι πάντα ήθελα να κάνω κάτι με τον αδελφό μου τον Δημήτρη, αφού βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο. Οπότε η ιδέα του να μοιραστούμε τον ίδιο χώρο και τις γνώσεις μας ήταν κάτι πολύ όμορφο και νομίζω πως έδεσε.

Κίνδυνοι, όρια και αδικίες στον χώρο

Μετά από τόσα χρόνια στο θέατρο και την τηλεόραση, τι είναι αυτό που θεωρείς πιο επικίνδυνο για έναν ηθοποιό;

Το καλάμι. Αν το καβαλήσεις και ανέβεις ψηλά μπορεί να πέσεις απότομα και να χτυπήσεις!

Ποια είναι τα όρια που δεν διαπραγματεύεσαι πια στη δουλειά σου;

Νομίζω ο σεβασμός στον άνθρωπο και μετά στον καλλιτέχνη. Αυτό είναι το πρώτο ζητούμενο για μένα.

Έχεις βιώσει ή παρατηρήσει αδικία στον χώρο είτε σε ρόλους, είτε σε συμπεριφορές;

Ναι σίγουρα αρκετές φορές. Ίσως περισσότερο στο παρελθόν όπου ήμουν μικρότερος με λιγότερη εμπειρία σε συμπεριφορές.

Ο Γιώργος Αναγιωτός μιλά για τον έρωτα

Ο έρωτας είναι για σένα κινητήριος δύναμη στη δουλειά ή μπορεί να γίνει και παράγοντας που σε αποσυντονίζει;

Νομίζω πάντα για μένα είναι κινητήριος δύναμη ο έρωτας. Τον χρειάζομαι για να έχω ηρεμία και στη δουλειά μου.

Ποιο κομμάτι της καθημερινότητάς σου προστατεύεις περισσότερο και δεν το μοιράζεσαι εύκολα με κανέναν;

Νομίζω πλέον την προσωπική μου ζωή.

Ποια είναι η δική σου σχέση με τα social media; Ποια η άποψή σου για αυτά;

Καλή θα έλεγα γενικά αλλά όχι τέλεια. Χωρίς τα social media πια θεωρώ πως είσαι σαν τυφλός. Είναι τόσο απαραίτητα πια για τα πάντα.

Πιστεύεις ότι στην εποχή μας υπάρχει ακόμα αυτό το πάθος ανάμεσα στα δύο φύλα; Το φλερτ και ο έρωτας όπως τα ζούσαμε παλιά ή τα social media τα έκαναν πιο εύκολα, αλλά και πιο “άδεια”, χωρίς σασπένς;

Σίγουρα επηρεάστηκαν οι έρωτες πλέον. Αλλά πάντα είμαι της άποψης ότι αν θες να πας απέναντι και να είσαι διαφορετικός μπορείς να το καταφέρεις αν το θέλεις πραγματικά.

Αν έπρεπε να πας ένα ταξίδι με συνάδελφο, ποιον θα διάλεγες γιατί ξέρεις ότι θα το απολαύσετε πραγματικά; Και αντίστροφα υπάρχει συνάδελφος που πιστεύεις ότι σε ένα ταξίδι θα γκρίνιαζε από την πρώτη μέρα;

Νομίζω θα περνούσα πολύ καλά με διάφορους συναδέλφους και φίλους από τη δουλειά μου. Μπορώ να σκεφτώ μερικούς όπως ο Μάριος Δημητρίου, ο Μαρτίδης, ο Στέφανος αλλά και άλλους πολλούς. Γενικότερα είμαι εύκολος άνθρωπος στη παρέα μου πιστεύω. Νομίζω στο δεύτερο σκέλος δεν θα απαντήσω για να μην εκθέσω κάποιους