Η εγκληματικότητα στο κέντρο της Λάρνακα δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι ένα φαινόμενο που προβληματίζει εδώ και χρόνια. Απλώς, σήμερα, δεν μπορεί πια να κρυφτεί.
Το απόγευμα της Κυριακής, το κέντρο της πόλης μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Λοστοί, τσεκούρια, πυροβολισμοί. Και όλα αυτά 100 μέτρα από την Αστυνομική Διεύθυνση Λάρνακας.
Αν κάποιοι δεν διστάζουν να πυροβολούν ή να επιτίθενται με τσεκούρια έξω από αστυνομικό τμήμα, τότε κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Αυτό δεν δείχνει απλώς θράσος. Δείχνει παντελή απουσία φόβου απέναντι στην αστυνομία.
Και εδώ γεννάται το πιο ανησυχητικό ερώτημα: υπάρχει όριο;
Γιατί όταν δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει και έλεγχος. Και όταν δεν υπάρχει έλεγχος, ο πολίτης νιώθει απροστάτευτος.
Η αλήθεια είναι σκληρή: η αστυνομία, στα μάτια πολλών πολιτών, δείχνει ανύπαρκτη, θεσμικά και πρακτικά.
Όχι γιατί δεν υπάρχουν αστυνομικοί, αλλά γιατί η εικόνα που εκπέμπεται είναι εικόνα χαλαρότητας, αδιαφορίας και ανοχής.
Ο πολίτης θυμάται:
-
κρατούμενους που δραπετεύουν από περιπολικά,
-
κατάδικους που “χάνονται” σε εξόδους,
-
πολίτες που μπαίνουν σε κλούβες επειδή μπερδεύτηκαν με κρατούμενους,
-
καταγγελίες για διαρρήξεις όπου η απάντηση είναι «βγάλε φωτογραφίες»,
-
κλήσεις για περιστατικά με απάντηση «δεν έχουμε προσωπικό»,
-
αστυνομικούς που φαίνονται σε γειτονιές να χαριεντίζονται,
-
περιστατικά κατάχρησης εξουσίας, πρόστιμα χωρίς λογική,
-
ακόμα και γεγονότα που εξέθεσαν το Σώμα δημόσια.
Ναι, υπάρχουν και αστυνομικοί που προσπαθούν. Υπάρχουν άνθρωποι που τιμούν τη στολή τους. Αλλά δυστυχώς, ο πολίτης δεν θα κρατήσει τα θετικά. Θα κρατήσει εκείνα που τον κάνουν να φοβάται, εκείνα που τον κάνουν να μην εμπιστεύεται.
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για μια ευρωπαϊκή χώρα, μια χώρα που θέλει να μιλά για ασφάλεια, θεσμούς και κύρος.
Όταν η εγκληματικότητα δρα ανενόχλητη, όταν οι εμπλοκές γίνονται μπροστά στα μάτια όλων, όταν δεν υπάρχει άμεση, δυναμική αντίδραση,τότε το μήνυμα που περνά είναι απλό και επικίνδυνο: κανείς δεν ελέγχει την κατάσταση.
Τελικά, τι προστατεύει η αστυνομία;
Πώς σκοπεύει να επαναφέρει την τάξη;
Και το πιο σημαντικό: πώς θα κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη του πολίτη;
Γιατί χωρίς εμπιστοσύνη, η αστυνομία δεν είναι θεσμός. Είναι απλώς μια υπηρεσία με στολές. Και ο πολίτης, μόνος του.
