Μπορεί κανείς να μου εξηγήσει γιατί, ενώ ονειρευόμουν έναν σύντροφο που θα με στηρίξει, που θα με πάει πιο ψηλά ή έστω δεν θα μου φορτώνει και τις δικές του υποχρεώσεις, βρέθηκα να μεγαλώνω… ένα έξτρα ενήλικο παιδί;
Βαρέθηκα να εξηγώ τα ίδια και τα ίδια. Βαρέθηκα να επαναλαμβάνω χιλιάδες φορές ότι τα ρούχα δεν μένουν πεταμένα στο πάτωμα, ότι τα ντουλάπια κλείνουν μετά τη χρήση, ότι η καθημερινότητα δεν είναι αγώνας «ποιος θα αποφύγει τις ευθύνες πρώτος». Και όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ μοιάζει να κουβαλώ μόνη μου το βάρος ενός σπιτιού, μιας σχέσης, μιας ζωής που θα έπρεπε να είναι μοιρασμένη.
Δεν θέλω να είμαι η «μαμά» του άντρα μου. Θέλω να είμαι η σύντροφος του, η ίση του, αυτή που θα μοιραζόμαστε χαρές και υποχρεώσεις, όχι αυτή που θα τον κυνηγάει να βάλει πλυντήριο ή να θυμηθεί το πιο απλό. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν υπάρχει τίποτα πιο κουραστικό από το να περιμένεις κάποιον να μεγαλώσει… ενώ είναι ήδη ενήλικος.
