Από τη Νίκαια και τα οικογενειακά τραπέζια μέχρι τις πρώτες πίστες, τις πρεμιέρες και εκείνο το αξέχαστο ζεϊμπέκικο που χόρεψε η Κλειώ Μαζωνάκη στο Κατράκειο . Η σχέση μιας μάνας με τον πρωτότοκο γιο της που πέρασε από την απόλυτη λατρεία και καθημερινή επαφή στη σιωπή…
Η μάνα του Γιώργου Μαζωνάκη μετά τον θάνατό του ανεβαίνει τον δικό της Γολγοθά, δεν τρώει, δεν κοιμάται και δεν μπορεί να πιστέψει ότι τελικά η απόσταση των τελευταίων χρόνων με το παιδί της δεν της άφησε το περιθώριο να τον πάρει στην αγκαλιά της και να τον βάλει μέσα να κουρνιάσει, όπως συνήθιζε να κάνει άλλοτε, όταν μεταξύ τους ήταν όλα μέλι γάλα. Ο “Θεός Γιώργος” της, όπως τον αποκαλούσε, που ήταν όλος ο κόσμος της, δεν ζει πια και αυτό μια μάνα δεν μπορεί να το χωνέψει- θέλει να πληρώσουν οι υπεύθυνοι που του αφαίρεσαν την ζωή… Η δυναμική και δυνατή Κλειώ Μαζωνάκη μπορεί να έχασε χρόνια από την ζωή της με τον χαμό του γιου της, αλλά δεν πρόκειται αυτό που έγινε να το αφήσει έτσι και να μην φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο…
Για δεκαετίες η Κλειώ ήταν μια γυναίκα μακριά από τα φώτα, τώρα όλα στράφηκαν πάνω της. Η ζωή της ήταν εξαρχής ταγμένη στην οικογένειά της, τον σύζυγό της Μανώλη και τα τρία παιδιά της. Ο Γιώργος, η Βάσω, η Μαρία ήταν ανέκαθεν τα πάντα της και γύρω από αυτούς περιστρέφονταν πάντα τα ενδιαφέροντά της. Μέσα σε αυτή την οικογένεια, ο πρωτότοκος γιος της είχε όμως και μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά της που εκείνη δεν την έκρυψε ποτέ, από τότε που εκείνος ήταν μικρό παιδί, ήταν η αδυναμία της. Καμάρωνε για αυτόν και πάντα τον περίμενε με μια μεγάλη αγκαλιά.
Η Κλειώ Μαζωνάκη ήξερε τους κινδύνους της νύχτας και ας μην ήταν μέσα σε αυτήν, τους πήρε χαμπάρι όμως αμέσως για αυτό και στα πρωτοξεκινήματά του δεν τον άφηνε στιγμή από δίπλα της, τον ακολουθούσε παντού και τον έβλεπε να ανθίζει. Ο Γιώργος με την σειρά του δεν έκρυψε ποτέ την αδυναμία που είχε στη μητέρα του. Την αναζητούσε ανάμεσα στο κοινό. Την ήθελε κοντά του στις εμφανίσεις του, της αφιέρωνε τραγούδια. Κατέβαινε από την πίστα για να τη φιλήσει. Και εκείνη ήταν εκεί. Η Κλειώ του.
Η γυναίκα πίσω από τον «Μαζώ»
Πριν γίνει ο Γιώργος Μαζωνάκης το εκκεντρικό παιδί της πίστας, πριν τα φώτα, τα ιδιαίτερα κοστούμια, τις ανατρεπτικές εμφανίσεις και τα sold out, υπήρχε ένα παιδί από τη Νίκαια. Και πίσω από αυτό το παιδί υπήρχαν οι γονείς του. Η Κλειώ και ο Μανώλης.
Οι πληροφορίες για την προσωπική ζωή της Κλειώς είναι περιορισμένες, ακριβώς επειδή η ίδια δεν επέλεξε ποτέ να γίνει δημόσιο πρόσωπο. Οι περισσότερες όμως αναφορές σε εκείνη που μας μεταφέρουν πρόσωπα από το στενό της περιβάλλον αφορούν τον ρόλο της ως μητέρα και τη δυνατή σχέση με τα παιδιά της. Και αν υπάρχει μία εικόνα που συνοψίζει τη σχέση της με τον Γιώργο, είναι αυτή: εκείνος πάνω στη σκηνή και εκείνη κάτω από τη σκηνή να τον κοιτάζει και να τον καμαρώνει. Για εκείνη, όμως, δεν ήταν ο «Μαζώ». Ήταν ο Γιώργος της.
Ο πρωτότοκος ήταν πάντα ο μεγάλος της καημός
Ο Γιώργος είχε μια ιδιαίτερη θέση μέσα στην οικογένεια και ο ίδιος δεν προσπάθησε ποτέ να το κρύψει. Από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, οι γονείς του τον ακολουθούσαν στις εμφανίσεις του. Τον παρακολουθούσαν στα νυχτερινά κέντρα, στις συναυλίες και στις σημαντικές στιγμές του, τον ενθάρρυναν και τον συμβούλευαν για όλα, όταν εκείνος ζητούσε την γνώμη τους και την ζητούσε πάντα – ειδικά της μάνας που εμπιστευόταν το αλάνθαστο ένστικτό της.
Την Πρωτοχρονιά του 2017, ο φωτογραφικός φακός είχε καταγράψει τους γονείς του στο νυχτερινό κέντρο όπου εμφανιζόταν ο τραγουδιστής. Ο Γιώργος κατέβηκε από τη σκηνή, πήγε μέχρι το τραπέζι τους και φίλησε τη μητέρα του μπροστά στον κόσμο. Ήταν εκείνο το φιλί που κάνει ένας γιος όταν, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία για λίγα δευτερόλεπτα ξαναγίνεται παιδί.
Η Κλειώ ήταν η «φωνή» του σπιτιού
Όταν ο Μαζωνάκης, στην τελευταία του μεγάλη τηλεοπτική συνέντευξη στον Τάσο Τρύφωνος, μιλούσε για την οικογένειά του, είπε κάτι χαρακτηριστικό: «Ο πατέρας μου είναι ουδέτερος, υποστήριζε πάντα τη μαμά ο μπαμπάς», δίνοντας την εικόνα μιας οικογένειας στην οποία η Κλειώ είχε πάντα ισχυρή παρουσία, μια γυναίκα που η γνώμη της μετρούσε. Η μάνα Μαζωνάκη ήταν εκείνη που ήξερε πάντα τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι, γιατί ήξερε τα παιδιά της, μιας και ο πατέρας απουσίαζε αρκετές ώρες λόγω της δουλειάς του. Η μάνα του ήταν εκείνη που, σύμφωνα με την εικόνα που είχε περιγράψει και ο ίδιος ο Γιώργος, αποτελούσε το κέντρο γύρω από το οποίο κινούνταν η οικογένεια. Και αυτό ίσως εξηγεί γιατί η μετέπειτα ρήξη ήταν τόσο επώδυνη.
Στην τελευταία του συνέντευξη στον Τάσο Τρύφωνος ο Γιώργος Μαζωνάκης περιέγραψε μια οικογένεια που είχε χιούμορ και ήταν χαλαρή, δεν περιέγραψε μια οικογένεια που ήταν διαλυμένη. Περιέγραψε μια οικογένεια που κάποτε ήταν κοντά. Η Κλειώ Μαζωνάκη τα τελευταία χρόνια χωρίς την παρουσία του Γιώργου περνούσε το δικό της δράμα, που το εκμυστηρευόταν μόνο στον άντρα της και στις κόρες της, γιατί, δεν έχασε μόνο την ηρεμία του σπιτιού της, είδε έναν δεσμό που είχε χτίσει εκείνη επί δεκαετίες με κόπο, να φτάνει σε ακραία σημεία. Ο γιος της μιλούσε δημόσια για πίκρα, ψυχρότητα και απομάκρυνση και εκείνη ακούγοντάς τον κατάπινε τα δάκρυά της από την στενοχώρια. Δες την συνέντευξη:
Για πολλούς μήνες μέσα στον χρόνο η Κλειώ Μαζωνάκη άφηνε το σπίτι της στην Νίκαια και μετακόμιζε μακριά από την Αθήνα, στο δικό της καταφύγιο στα Λουτρά της Ωραίας Ελένης στην Κορινθία. Και είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τι σήμαινε αυτό για την Κλειώ: καλοκαίρια, αυλή, φαγητό, φίλοι, συγγενείς, κουβέντες, θάλασσα και εκείνο το αίσθημα ότι, όσο κι αν μεγάλωσαν τα παιδιά, το πατρικό παραμένει το σπίτι όπου όλοι κάποια στιγμή επιστρέφουν. Της άρεσε να περιποιείται τον κήπο της και να απολαμβάνει την ηρεμία της θάλασσας, της άρεσε να περιμένει τον γιο της να έρθει όταν τελείωνε από τις εμφανίσεις του γιατί ήξερε ότι θα μπορούσε επιτέλους να τον χαρεί. Το σπίτι αυτό ήταν η αδυναμία της, όπως και η μαγειρική, την αγάπη αυτή κληρονόμησε και ο Γιώργος… Το σπίτι αυτό ήταν το δώρο του όταν εκείνη του είπε πόσο της αρέσει. Το έφτιαξε, το ανακαίνισε όπως ήθελε η μάνα του. Και εκείνη πάντα τον ευγνωμονούσε για αυτό.
Το σπίτι αυτό που κάποτε σήμαινε οικογενειακή συγκέντρωση και γέλια βυθίστηκε στο πένθος. Εκεί έμαθε η Κλειώ Μαζωνάκη για τον θάνατο του παιδιού της το απόγευμα της 9ης Σεπτέμβρη και έφυγε αλαφιασμένη για την Αθήνα.
Τι κοινό είχαν μάνα και γιος!
Ήταν σχεδόν ίδιοι σαν χαρακτήρες. Παρορμητικοί, αυθόρμητοι και εξωστρεφείς, φωτιά και λαύρα όταν τα έπαιρναν στο κρανίο. Τα έλεγαν όλα μεταξύ τους. Όποιος έχει δει φωτογραφίες του Γιώργου Μαζωνάκη, ξέρει ότι η σχέση του με το ντύσιμο δεν ήταν ποτέ συμβατική. Το ίδιο και η Κλειώ, δεν ήταν μια γυναίκα που φοβόταν να τολμήσει στο ντύσιμό της, ήταν κοκέτα. Οι δημόσιες εμφανίσεις της έδειχναν μια γυναίκα που αγαπούσε τα έντονα ρούχα, τα κοσμήματα και τη φροντισμένη εμφάνιση.
Αν και ο Γιώργος μπορεί να πήγε αυτή την αγάπη για το ντύσιμο πολλές φορές στα άκρα, η Κλειώ του έμαθε ένα πράγμα στην ζωή του, να κάνει πάντα αυτό που γουστάρει και να μην ακούει κανέναν. “Με λένε Γιώργο Μαζωνάκη, της Κλειώς και του Εμμανουήλ. Αμέ!” Δες το χιουμοριστικό βιντεάκι της οικογένειας:
Η νύχτα που η μάνα έγινε πρωταγωνίστρια
Ήταν 1η Σεπτεμβρίου 2022, στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας. Ο Γιώργος τραγουδούσε τις «Ώρες Μικρές». Ανάμεσα στο κοινό ήταν οι γονείς του. Κάποια στιγμή σταμάτησε τους μουσικούς και ζήτησε από τον πατέρα του να ανεβάσει τη μητέρα του στη σκηνή. Και τότε είπε με το γνώριμο χιούμορ του: «…να ανέβει η μάνα μου στη σκηνή να χορέψει ένα ζεϊμπέκικο άμα γουστάρει…»! Η Κλειώ ανέβηκε και χόρεψε για πάρτη του. Ο γιος της γονάτισε και της τραγούδησε. Το κοινό χειροκροτούσε.
Και για λίγα λεπτά η γυναίκα που είχε περάσει τη ζωή της μακριά από τα φώτα έγινε η πρωταγωνίστρια της μεγαλύτερης σκηνής της ζωής του γιου της. Δεν ήταν ένα ζεϊμπέκικο, ήταν μια δημόσια δήλωση αγάπης. «Έλα ρε Κλειώ… Αυτή είναι η μάνα μου». Δες το βίντεο:
Η οικογενειακή ρήξη – το πιο δύσκολο σταυροδρόμι της ζωής της
Και μετά όλα άλλαξαν. Η οικογενειακή σύγκρουση του Γιώργου με τις αδελφές του πήρε δικαστικές διαστάσεις. Το 2025 ήρθε και η υπόθεση με την ακούσια ψυχιατρική εξέταση και νοσηλεία του στο Δρομοκαΐτειο. “Μια ζωή που γύρισε τούμπα” όπως έλεγε και ο Μαζωνάκης. Σε επιστολή που είχε δημοσιοποιηθεί, η Κλειώ και η κόρη της Μαρία ανέφεραν ότι είχαν υποβάλει αίτημα για ακούσια εξέταση, με τη σύμφωνη γνώμη του πατέρα, ενώ η πλευρά του Γιώργου αμφισβήτησε τη διαδικασία και προχώρησε στις δικές του νομικές κινήσεις.
Η τραγωδία της μάνας!
Εκείνο το διάστημα ήταν το χειρότερο της ζωής της, ποτέ δεν μπορούσε να πιστέψει ότι οι δυο τους από παράλληλες ζωές θα ζούσαν απέναντι… Ο Γιώργος μίλησε για τρόμο, προδοσία και για μια οικογένεια που δεν μπορούσε πλέον να αναγνωρίσει. Είπε ακόμη ότι δεν πίστευε πως θα έφτανε ποτέ στο σημείο να μη μιλά με την οικογένειά του. Ακόμα και τότε σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνούσε ψυχολογικά η Κλειώ παρέμενε μάνα, τον έπαιρνε και της έκλεινε το τηλέφωνο. Το τελευταίο διάστημα παρόλα αυτά κάτι είχε αλλάξει, ο Μαζωνάκης στην τελευταία του συνέντευξη, όπου μίλησε σκληρά για όσα είχαν συμβεί, δεν μίλησε σαν άνθρωπος που έπαψε να αγαπά. Είπε ότι δεν θα πάψει ποτέ να αγαπά την οικογένειά του και ότι μέσα του κρατούσε πάντα μια ελπίδα.
Γιατί πέρα από τη δικαστική διαμάχη, τα εξώδικα και τις δημόσιες δηλώσεις, υπήρχε μια σχέση που είχε χτιστεί από την παιδική του ηλικία. Και αυτές οι σχέσεις δεν διαγράφονται εύκολα…Ποιος μπορεί να ξέρει όμως τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες μιας οικογένειας και ποιες αιτίες οδηγούν σε τέτοιες ανατροπές; Μόνο οι ίδιοι μπορούν να δώσουν απαντήσεις. Ο Μαζωνάκης έλεγε ότι δεν θα σταματούσε τα δικαστήρια με την οικογένειά του…
Μετά τον χαμό του γιου της
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2026, η Κλειώ βρέθηκε μαζί με τον Μανώλη, τη Βάσω και τη Μαρία στην κηδεία του Γιώργου στη Νίκαια. Η εικόνα της δεν χρειάζεται πολλές περιγραφές.
Ήταν μια μητέρα αλαφιασμένη, χαμένη μέσα σε τόσο κόσμο που αποχαιρετούσε το παιδί της, η οποία υποβασταζόμενη, τον συνόδευε στην τελευταία του κατοικία. Από εκείνη την ημέρα οι στιγμές που περνάει είναι πολύ δύσκολες και δεν μπορεί να πιστέψει το τέλος και τον τρόπο που έγινε ότι έγινε. Κάποιοι στην κηδεία σχολίασαν τα σκουλαρίκια της, το μαργαριταρένιο κολιέ της, μικρότητες, μόνο νοσηρά μυαλά θα έδιναν σημασία σε τέτοιες εικόνες, μπροστά στον πόνο ψυχής μιας μάνας όταν θάβει το παιδί της στο χώμα. Μετά την απώλεια του Γιώργου, οι δύο κόρες της μένουν δίπλα της και δεν την αφήνουν λεπτό.
Τα εγγόνια – η άλλη μεγάλη χαρά της
Η Μαρία έχει χαρίσει στην οικογένεια εγγόνια και η Κλειώ έχει πλέον και αυτόν τον ρόλο της γιαγιάς. Για έναν άνθρωπο που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στα παιδιά του, η παρουσία των εγγονών, είναι μια καινούργια μορφή οικογενειακής συνέχειας και παρηγοριάς τώρα πια για να ξεχαστεί.
Η Κλειώ Μαζωνάκη έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της χωρίς να χρειάζεται να συστηθεί. Ήταν η μάνα πίσω από τον καλλιτέχνη που, όταν η οικογένεια διαλύθηκε σε στρατόπεδα, βρέθηκε μπροστά στη μεγαλύτερη δοκιμασία που μπορεί να γνωρίσει μια μητέρα: να αγαπά το παιδί της και ταυτόχρονα να βρίσκεται στην άλλη πλευρά μιας βαθιάς οικογενειακής σύγκρουσης. Τώρα πια δεν υπάρχει ούτε πίστα, ούτε πρεμιέρα, ούτε τραπέζι όπου ο Γιώργος θα περάσει να τη φιλήσει. Υπάρχουν μόνο οι αναμνήσεις.
Η δυνατή σχέση λατρείας
Η Κλειώ Μαζωνάκη μιλούσε για τον Γιώργο και έλαμπε το πρόσωπό της. Για χρόνια παρέμενε διακριτικά πίσω από τον γιο της, ήταν εκείνη η πρώτη “φύλακας άγγελός” του που είδε τον Γιώργο να μεγαλώνει, να πετάει ψηλά, να ανεβαίνει στις πίστες και τελικά να γίνεται ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού. Τον συμβούλευε να είναι πάντα ταπεινός και να συγχωρεί τα λάθη. Ήθελε να τον βλέπει πάντα ευτυχισμένο στην προσωπική του ζωή και πολλές φορές του γκρίνιαζε για αυτό. Η σπάνια τηλεοπτική της εμφάνιση στον Γιάννη Πρετεντέρη, το 2021, έδωσε μια διαφορετική εικόνα του Γιώργου Μαζωνάκη: εκείνη του μικρού αγοριού που μεγάλωνε μέσα σε μια οικογένεια με δεσμούς, ιδιορρυθμίες, αγάπη και –όπως περιέγραφε η ίδια– μια φωνή που από πολύ νωρίς ξεχώριζε. «Η πρώτη λέξη του Γιώργου δεν ήταν μαμά. Ήταν “μαμ”. Φαΐ ήθελε», είχε πει με τον χαρακτηριστικό αυθορμητισμό της. Δες το βίντεο:
Περιέγραφε ένα παιδί που είχε από μικρό μια παράξενη σοβαρότητα. Φορούσε κοστούμι και γραβάτα και, επειδή πίστευε πως γραβάτα φορούν οι πατεράδες, αποκαλούσε τη γραβάτα «πατέρα». Δεν ήθελε μάλιστα κανείς να πειράζει τα ρούχα του.
Η πιο χαρακτηριστική ανάμνηση της Κλειώς ήταν εκείνη που ο μικρός Γιώργος τραγούδησε το «Υπάρχω» του Στέλιου Καζαντζίδη. Ήταν μόλις πέντε ετών. Η μητέρα του θυμόταν πως είχε σταυροπόδι, είχε πάρει ένα ιδιαίτερα σοβαρό ύφος και τραγουδούσε με μια φωνή που δεν περίμεναν να ακούσουν από ένα τόσο μικρό παιδί. Τότε, όπως περιέγραφε, η οικογένεια άρχισε να σκέφτεται ότι ίσως αυτό το παιδί δεν ήταν φτιαγμένο για έναν συνηθισμένο δρόμο. Περιέγραφε έναν νεαρό που δούλευε παράλληλα με το σχολείο. Πήγαινε στο Λύκειο το πρωί, δούλευε και, σύμφωνα με όσα μετέφερε η ίδια, οι καθηγητές της έλεγαν πως το παιδί δεν ήταν φτιαγμένο για τα βιβλία και πως έπρεπε να το αφήσουν να τελειώσει το σχολείο και να πάρει τον δρόμο του.
Η Κλειώ τόνιζε πως ο Γιώργος δεν είχε τις εντάσεις που θα περίμενε κανείς ανάμεσα στα αδέλφια. Αντίθετα, υποστήριζε πως ήταν ιδιαίτερα προστατευτικός μαζί τους. Μάλιστα, θυμόταν ότι όταν εκείνη έφευγε για κάποια δουλειά, άφηνε στον Γιώργο τις αδελφές του να προσέχει. Τον περιέγραφε ως ήσυχο, καλό παιδί, με μια ιδιαίτερη προσωπικότητα που φαινόταν από μικρή ηλικία. Και είχε έναν δικό της τρόπο να εξηγεί τι είχε πάρει από τους δύο γονείς του: από τον πατέρα του, όπως έλεγε, κληρονόμησε τον ύπνο, ενώ από εκείνη τον ξύπνιο.
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κάποιος ότι αυτή η δυνατή και αλύγιστη γυναίκα που στάθηκε βράχος δίπλα στα παιδιά της, τώρα έμεινε μισή… Η Κλειώ Μαζωνάκη ακόμα δεν μπορεί να πιστέψει ότι θα ζήσει με αναμνήσεις με την εικόνα του παιδιού της. Τον κουβαλάει παντού. Οι δυο γονείς του έχουν στήριγμα ο ένας τον άλλον, οι κόρες τους από κοντά και αυτές. Η απώλεια μεγάλη και τα λόγια φθηνά… “Παιδί μου!” η σπαρακτική κραυγή της ηχεί ακόμα στα αυτιά μας – τελικά αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω σίγουρα όλα θα άλλαζαν και ας ήταν εκείνος μέχρι την τελευταία στιγμή αμείλικτος να υποχωρήσει…
Η Κλειώ Μαζωνάκη από εκείνη την ημέρα που ο Γιώργος της έφυγε από τα χέρια της και εκείνη δεν πρόλαβε να του πει όσα θα ήθελε, δεν είναι πια η ίδια. “Μου λείπεις μου πεσε βαρύ με αναμνήσεις σιγοκαίγομαι και λιώνω σαν κερί”… Αμίλητη μπροστά σε μια φωτογραφία του και με την φωνή του στα αυτιά της από το αγαπημένο της τραγούδι “Ώρες μικρές” το μόνο που αποζητά είναι Δικαιοσύνη για τον Γιώργο της…
