Υπάρχουν φράσεις που χρησιμοποιούμε. Και υπάρχουν φράσεις πάνω στις οποίες έχει χτιστεί ολόκληρος τρόπος ζωής.
Το «εννά δούμε» ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Φαντάσου λοιπόν ότι αύριο το πρωί συμβαίνει κάτι ανεξήγητο: για 24 ώρες κανένας στην Κύπρο δεν μπορεί να πει «εννά δούμε».
Ξαφνικά πρέπει όλοι να δώσουμε πραγματικές απαντήσεις.
«Εν να έρτεις απόψε;»
Δεν υπάρχει πλέον η ασφαλής απάντηση.
Πρέπει να πεις ναι ή όχι.
Και κάπου εδώ ξεκινά η πρώτη εθνική κρίση.
Γιατί όλοι ξέρουμε ότι το «εννά δούμε» μπορεί να σημαίνει από «ναι, κατά 90%» μέχρι «δεν υπάρχει περίπτωση να έρθω αλλά δεν θέλω να σου το πω τώρα».
Οι κυπριακές μανάδες θα απαιτούσαν άμεσες απαντήσεις
«Εν να φάεις σπίτι;»
Μέχρι σήμερα μπορούσες να απαντήσεις «εννά δούμε».
Τώρα όχι.
Και πρέπει να πάρεις μια απόφαση γνωρίζοντας ότι οποιαδήποτε λάθος απάντηση μπορεί να οδηγήσει είτε σε τρία τάπερ φαγητό είτε στην ερώτηση «μα γιατί εν μου είπες;».
Τα WhatsApp groups θα κατέρρεαν
«Να κανονίσουμε Παρασκευή;»
Κανονικά ακολουθούν 17 μηνύματα:
«Μέσα.»
«Λογικά ναι.»
«Εγώ εννά δω.»
«Πείτε ώρα.»
«Εξαρτάται.»
Χωρίς το «εννά δούμε», όμως, το group θα έπρεπε για πρώτη φορά στην ιστορία του να πάρει απόφαση μέσα σε πέντε λεπτά.
Πράγμα σχεδόν αφύσικο.
Και ίσως να ανακαλύπταμε κάτι
Το «εννά δούμε» δεν είναι απλώς αναποφασιστικότητα. Είναι χρόνος. Είναι διπλωματία. Είναι ένας τρόπος να μη δεσμευτείς πριν μάθεις τι άλλο μπορεί να προκύψει.
Και ίσως γι’ αυτό μας είναι τόσο χρήσιμο.
Γιατί αν οι Κύπριοι αναγκαζόμασταν για μία ολόκληρη μέρα να λέμε μόνο «ναι» ή «όχι», πιθανότατα μέχρι το βράδυ θα είχαμε καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό:
Τελικά, το «εννά δούμε» δεν είναι απάντηση. Είναι τρόπος ζωής.
