Φαντάσου να ξυπνάς ένα πρωί, να πιάνεις μηχανικά το κινητό από το κομοδίνο και να ανακαλύπτεις ότι Instagram, Facebook και TikTok έχουν εξαφανιστεί. Όχι για μία ώρα, ούτε μέχρι να διορθωθεί κάποιο τεχνικό πρόβλημα, αλλά για επτά ολόκληρες ημέρες. Για μία εβδομάδα κανείς στην Κύπρο δεν μπορεί να ανεβάσει story, να κάνει scroll, να δει ποιος έκανε like ή να μάθει πού βρίσκεται ο μισός κοινωνικός του κύκλος.
Τα πρώτα λεπτά πιθανότατα θα επικρατούσε ένας μικρός πανικός. Restart στο κινητό, έλεγχος του Wi-Fi, ενεργοποίηση και απενεργοποίηση των δεδομένων και φυσικά το υποχρεωτικό μήνυμα στο WhatsApp: «Έχεις Instagram;». Μόλις όμως γινόταν αντιληπτό ότι δεν πρόκειται για προσωρινή βλάβη, θα ξεκινούσε ίσως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κοινωνικά πειράματα που θα μπορούσε να ζήσει η σύγχρονη Κύπρος.
Η πρώτη αλλαγή θα εμφανιζόταν από το πρωί. Θα πηγαίναμε για καφέ και, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ο cappuccino θα έφτανε στο τραπέζι χωρίς να χρειάζεται να μετακινηθεί δύο φορές για να βγει η σωστή φωτογραφία. Το brunch θα τρωγόταν ζεστό, αντί να περιμένει μέχρι να ολοκληρωθεί το story. Στην παραλία θα απολαμβάναμε το νερό χωρίς να γνωρίζει κανείς πού βρισκόμαστε. Και τότε θα εμφανιζόταν ίσως το μεγάλο φιλοσοφικό ερώτημα της εποχής: αν πήγες Πρωταρά και δεν ανέβασες ούτε ένα story, πήγες πραγματικά;
Τις πρώτες δύο ημέρες πιθανότατα θα γελούσαμε με την κατάσταση. Την τρίτη όμως θα αρχίζαμε να παρατηρούμε πόσο συχνά πιάνουμε το κινητό χωρίς να υπάρχει κανένας συγκεκριμένος λόγος. Στην ουρά του supermarket, στο εστιατόριο όσο περιμένουμε το φαγητό, στον καναπέ κατά τη διάρκεια μιας διαφήμισης, ακόμη και όταν ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας σηκωθεί για δύο λεπτά από το τραπέζι. Ξαφνικά όλες αυτές οι μικρές στιγμές θα έπρεπε να γεμίσουν με κάτι άλλο.
Θα άλλαζαν όμως και οι σχέσεις. Δεν θα μπορούσες να ελέγξεις ποιος έκανε like στη φωτογραφία του συντρόφου σου, ποιο νέο άτομο ακολούθησε ή αν είδε το story που ανέβασες αποκλειστικά και μόνο για να το δει εκείνος. Αν είχες μόλις χωρίσει, δεν θα ήξερες πού βγήκε ο πρώην σου το Σάββατο ούτε με ποιον. Για κάποιους αυτό θα ήταν βασανιστήριο. Για άλλους ίσως η πιο ήρεμη εβδομάδα των τελευταίων χρόνων.
Ίσως επίσης να ανακαλύπταμε πόσες πληροφορίες γνωρίζουμε καθημερινά για ανθρώπους με τους οποίους ουσιαστικά δεν έχουμε καμία επαφή. Ξέρουμε πού πήγε διακοπές η κοπέλα που ήταν μαζί μας στο σχολείο πριν από δεκαπέντε χρόνια, τι έφαγε ένας πρώην συνάδελφος και ότι ένας άνθρωπος που έχουμε συναντήσει δύο φορές αγόρασε καινούργιο αυτοκίνητο. Χωρίς social media, για μία εβδομάδα θα σταματούσαμε να γνωρίζουμε πράγματα που στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε.
Το πιο ενδιαφέρον ίσως θα ήταν το τι θα κάναμε στη θέση τους. Μπορεί να τηλεφωνούσαμε περισσότερο. Να στέλναμε μήνυμα σε έναν φίλο επειδή πραγματικά θέλουμε να μάθουμε τι κάνει και όχι επειδή είδαμε ένα story και κάναμε reaction. Να κανονίζαμε έναν καφέ χωρίς να νιώθουμε ότι ήδη γνωρίζουμε τα πάντα για τη ζωή του άλλου μέσα από την οθόνη.
Και όταν, επτά ημέρες αργότερα, τα social media επέστρεφαν, τα notifications θα έπεφταν πιθανότατα βροχή. Οι περισσότεροι θα επιστρέφαμε στις παλιές μας συνήθειες σχεδόν αμέσως. Ίσως όμως πριν ανοίξουμε ξανά το Instagram να μας περνούσε από το μυαλό μια μικρή σκέψη: μας έλειψαν πραγματικά οι άνθρωποι ή μας έλειψε απλώς να βλέπουμε τι κάνουν;
