Φαντάσου να ξυπνούσες αύριο το πρωί, να κοίταζες από το παράθυρο και να συνέβαινε κάτι που στην Κύπρο μοιάζει σχεδόν αδιανόητο.
Κανένα αυτοκίνητο.
Για μία ολόκληρη ημέρα, όλοι οι Κύπριοι αποφασίζουν να αφήσουν τα κλειδιά στο σπίτι.
Όχι επειδή απαγορεύτηκαν τα αυτοκίνητα. Όχι επειδή έκλεισαν οι δρόμοι. Απλώς επειδή, για 24 ώρες, αποφασίσαμε όλοι να δοκιμάσουμε πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς αυτά.
Η πρώτη εικόνα θα ήταν ίσως η πιο παράξενη.
Ώρα 7:30 το πρωί και οι δρόμοι της Λευκωσίας σχεδόν άδειοι. Χωρίς ουρές στα φώτα. Χωρίς κορναρίσματα. Χωρίς κάποιον να προσπαθεί την τελευταία στιγμή να αλλάξει λωρίδα.
Στη Λεμεσό, μια αντίστοιχη εικόνα. Δρόμοι που έχουμε συνδέσει με καθημερινή κίνηση ξαφνικά ήσυχοι.
Και στους αυτοκινητόδρομους; Σχεδόν τίποτα.
Το πρώτο πρόβλημα όμως θα εμφανιζόταν λίγα λεπτά αργότερα.
Πώς ακριβώς θα πηγαίναμε στη δουλειά;
Όσοι μένουν κοντά στο γραφείο ίσως περπατούσαν. Άλλοι θα ξεσκόνιζαν εκείνο το ποδήλατο που βρίσκεται εδώ και χρόνια στην αποθήκη. Κάποιοι θα έπαιρναν λεωφορείο.
Και τότε θα ανακαλύπταμε πόσο βαθιά έχει συνδεθεί η καθημερινότητά μας με το αυτοκίνητο.
Στην Κύπρο δεν χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητο μόνο για μεγάλες αποστάσεις.
Το παίρνουμε για να πάμε στη δουλειά. Για supermarket. Για καφέ. Για να αφήσουμε τα παιδιά στο σχολείο. Για να πάμε γυμναστήριο. Μερικές φορές ακόμη και για μια απόσταση που θα μπορούσαμε να περπατήσουμε.
Για μία ημέρα, όλα αυτά θα έπρεπε να γίνουν διαφορετικά.
Τα λεωφορεία πιθανότατα θα γέμιζαν περισσότερο. Οι στάσεις θα αποκτούσαν κόσμο που ίσως δεν έχει χρησιμοποιήσει δημόσια συγκοινωνία εδώ και χρόνια.
Και πολλοί από εμάς θα έπρεπε ξαφνικά να οργανώσουμε την ημέρα μας με βάση ένα δρομολόγιο και όχι με βάση το πότε αποφασίζουμε να μπούμε στο αυτοκίνητο.
Θα υπήρχαν όμως και εκπλήξεις.
Οι πόλεις θα ακούγονταν διαφορετικά.
Θα άκουγες περισσότερο τις συζητήσεις στα πεζοδρόμια, τα ποδήλατα, τα παιδιά, ακόμη και τα πουλιά. Οι δρόμοι θα έπαυαν για λίγες ώρες να αποτελούν σχεδόν αποκλειστικά χώρο για οχήματα.
Και ίσως για πρώτη φορά να βλέπαμε πόσο χώρο καταλαμβάνουν πραγματικά τα αυτοκίνητά μας.
Θα άλλαζε όμως και η κοινωνική ζωή.
«Πάμε για καφέ στη Λεμεσό;»
Ξαφνικά δεν θα ήταν τόσο απλό.
Η αυθόρμητη μετακίνηση από τη μία πόλη στην άλλη θα απαιτούσε περισσότερο προγραμματισμό. Το ίδιο και μια βραδινή έξοδος μακριά από το σπίτι.
Κάποια καταστήματα ίσως έβλεπαν λιγότερο κόσμο. Άλλα, ειδικά εκείνα που βρίσκονται μέσα σε γειτονιές, μπορεί να έβλεπαν περισσότερο.
Γιατί αν δεν μπορείς να μπεις στο αυτοκίνητο για να πας στο αγαπημένο σου καφέ στην άλλη άκρη της πόλης, ίσως ανακαλύψεις εκείνο που βρίσκεται πέντε λεπτά με τα πόδια από το σπίτι σου.
Και τι θα γινόταν με το delivery;
Εδώ το πείραμα θα γινόταν ακόμη πιο ενδιαφέρον.
Αν και οι διανομείς άφηναν τα αυτοκίνητα και τις μηχανές τους, η παραγγελία που έχουμε συνηθίσει να φτάνει στην πόρτα μας θα γινόταν πολύ πιο δύσκολη. Ποδήλατα και μικρές αποστάσεις θα αποκτούσαν ξαφνικά πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Ίσως όμως το μεγαλύτερο σοκ να ερχόταν το απόγευμα.
Όταν θα τελείωνε η δουλειά και θα συνειδητοποιούσαμε ότι δεν μπορούμε απλώς να μπούμε στο αυτοκίνητο, να ανοίξουμε το air condition και να επιστρέψουμε σπίτι.
Θα περπατούσαμε περισσότερο.
Θα περιμέναμε περισσότερο.
Θα σχεδιάζαμε περισσότερο.
Και πιθανότατα θα γκρινιάζαμε περισσότερο.
Αλλά για μία ημέρα ίσως να βλέπαμε και την πόλη μας διαφορετικά.
Να παρατηρούσαμε ένα κατάστημα που τόσα χρόνια προσπερνάμε. Να περπατούσαμε σε έναν δρόμο που γνωρίζουμε μόνο μέσα από το παρμπρίζ. Να συνειδητοποιούσαμε ότι μια απόσταση που θεωρούσαμε μεγάλη είναι τελικά δεκαπέντε λεπτά με τα πόδια.
Φυσικά, ένα τέτοιο σενάριο θα δημιουργούσε πραγματικές δυσκολίες. Άνθρωποι με προβλήματα κινητικότητας, εργαζόμενοι που διανύουν μεγάλες αποστάσεις και οικογένειες με συγκεκριμένες ανάγκες δεν μπορούν απλώς να αντικαταστήσουν το αυτοκίνητο με ένα ποδήλατο.
Αυτό ακριβώς όμως κάνει το υποθετικό ερώτημα ενδιαφέρον.
Γιατί αποκαλύπτει πόσο πολύ έχουμε σχεδιάσει τη ζωή μας γύρω από ένα μέσο μεταφοράς.
Και όταν θα έφταναν τα μεσάνυχτα και το πείραμα τελείωνε;
Πιθανότατα το επόμενο πρωί θα ακούγαμε ξανά κινητήρες.
Οι δρόμοι θα γέμιζαν.
Η κίνηση θα επέστρεφε.
Και οι περισσότεροι θα παίρναμε με μεγάλη ανακούφιση τα κλειδιά από το τραπέζι.
Ίσως όμως πριν μπούμε στο αυτοκίνητο να κάναμε για πρώτη φορά μια μικρή σκέψη:
«Χρειάζεται πραγματικά να πάρω αυτοκίνητο για να πάω μέχρι εκεί;»
Και μόνο γι’ αυτή την ερώτηση, ίσως οι 24 ώρες να άξιζαν.
