Υπάρχει η απιστία της μιας βραδιάς και υπάρχει και κάτι πολύ διαφορετικό: η παράλληλη σχέση. Μια δεύτερη ζωή που μπορεί να διαρκεί μήνες ή ακόμη και χρόνια, με μηνύματα, συναντήσεις, συναισθήματα, δικαιολογίες και ένα ολόκληρο πρόγραμμα σχεδιασμένο έτσι ώστε δύο διαφορετικοί κόσμοι να μη συναντηθούν ποτέ.
Και κάπου εδώ γεννιέται ίσως το πιο δύσκολο ερώτημα. Αν κάποιος είναι πραγματικά ερωτευμένος με τον τρίτο άνθρωπο, γιατί δεν εγκαταλείπει την επίσημη σχέση του; Και αν αγαπά τον σύντροφό του, γιατί συνεχίζει την παράλληλη σχέση;
Η απάντηση δεν είναι πάντα τόσο απλή όσο «δεν ξέρει τι θέλει».
Σε αρκετές περιπτώσεις, ο άνθρωπος που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο σχέσεις δεν επιλέγει επειδή, με έναν τρόπο, παίρνει διαφορετικά πράγματα από την καθεμία. Η μία σχέση μπορεί να αντιπροσωπεύει την ασφάλεια, την οικογένεια, την κοινή ζωή, τα χρόνια που έχουν περάσει μαζί, ακόμη και την κοινωνική εικόνα. Η άλλη μπορεί να αντιπροσωπεύει τον ενθουσιασμό, την επιθυμία, την απόδραση και την αίσθηση ότι κάποιος τον βλέπει ξανά διαφορετικά.
Έτσι δημιουργούνται δύο κόσμοι που εξυπηρετούν διαφορετικές συναισθηματικές ανάγκες.
Η καθημερινότητα βρίσκεται στη μία πλευρά. Η φαντασία στην άλλη.
Και όσο αυτοί οι δύο κόσμοι παραμένουν χωρισμένοι, εκείνος που βρίσκεται στη μέση μπορεί να αποφεύγει την πραγματική επιλογή.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Μια παράλληλη σχέση δεν ζει στην ίδια πραγματικότητα με μια κανονική σχέση. Οι δύο άνθρωποι συναντιούνται συνήθως όταν το έχουν επιλέξει. Δεν υπάρχουν λογαριασμοί, δουλειές του σπιτιού, παιδιά που πρέπει να κοιμηθούν, πρωινά με άγχος, οικονομικές δυσκολίες και όλες εκείνες οι μικρές τριβές που φέρνει αναπόφευκτα η καθημερινότητα.
Γι’ αυτό και μια κρυφή σχέση μπορεί να μοιάζει πολύ πιο έντονη απ’ ό,τι πραγματικά θα ήταν αν μεταφερόταν στην καθημερινή ζωή.
Υπάρχει προσμονή. Υπάρχει μυστικότητα. Υπάρχει ο φόβος ότι κάποιος μπορεί να τους ανακαλύψει. Όλα αυτά μπορούν να κάνουν τα συναισθήματα να φαίνονται μεγαλύτερα και την κάθε συνάντηση σημαντικότερη.
Και τότε εμφανίζεται η φράση που ακούγεται ξανά και ξανά στις παράλληλες σχέσεις:
«Δεν μπορώ να φύγω τώρα».
Τώρα τα παιδιά είναι μικρά. Τώρα περνά δύσκολη περίοδο ο σύντροφός μου. Τώρα έχουμε οικονομικές υποχρεώσεις. Τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.
Το «τώρα» όμως μπορεί να κρατήσει χρόνια.
Για τον άνθρωπο που περιμένει στην άλλη πλευρά, αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη πραγματικότητα μιας παράλληλης σχέσης. Περιμένει μια απόφαση που συνεχώς μετατίθεται για αργότερα.
Και πολλές φορές προσπαθεί να ερμηνεύσει την αναμονή ως απόδειξη αγάπης.
«Αφού επιστρέφει σε μένα, κάτι σημαίνει».
Πράγματι μπορεί να σημαίνει ότι υπάρχουν συναισθήματα. Δεν σημαίνει όμως απαραίτητα ότι υπάρχει και πρόθεση να αλλάξει η υπάρχουσα ζωή.
Γιατί τα λόγια και οι αποφάσεις είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Ένας άνθρωπος μπορεί να λέει ότι δεν είναι ευτυχισμένος στον γάμο ή στη σχέση του για χρόνια και παρ’ όλα αυτά να επιλέγει καθημερινά να παραμένει εκεί. Μπορεί να αγαπά τον τρίτο άνθρωπο και ταυτόχρονα να φοβάται περισσότερο την απώλεια της ζωής που ήδη έχει χτίσει.
Υπάρχει επίσης ο φόβος της συνέπειας. Ένας χωρισμός δεν σημαίνει απλώς «επιλέγω τον άλλο». Μπορεί να σημαίνει αλλαγή σπιτιού, οικονομικές επιπτώσεις, αντιδράσεις οικογένειας και φίλων, διαφορετική καθημερινότητα με τα παιδιά και την ανάγκη να εξηγήσει κανείς αποφάσεις που μέχρι τότε παρέμεναν κρυφές.
Για ορισμένους, είναι ευκολότερο να συνεχίζουν να ισορροπούν ανάμεσα σε δύο ζωές παρά να αναλάβουν το κόστος μιας ξεκάθαρης επιλογής.
Μόνο που αυτή η ισορροπία έχει πάντα κόστος και για τους υπόλοιπους.
Ο επίσημος σύντροφος μπορεί να ζει μέσα σε μια πραγματικότητα της οποίας αγνοεί ένα σημαντικό κομμάτι. Ο τρίτος άνθρωπος μπορεί να περνά μήνες ή χρόνια περιμένοντας μια κοινή ζωή που ίσως δεν έρθει ποτέ. Και εκείνος που διατηρεί τις δύο σχέσεις ζει με μυστικά, δικαιολογίες και συνεχή φόβο αποκάλυψης.
Το πιο σημαντικό ίσως δεν είναι λοιπόν να αναρωτηθεί κάποιος «ποιον αγαπά περισσότερο;».
Το σημαντικότερο ερώτημα είναι: τι επιλέγει να κάνει;
Γιατί μια σχέση δεν καθορίζεται μόνο από όσα αισθανόμαστε όταν είμαστε μαζί με κάποιον. Καθορίζεται και από τις αποφάσεις που είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε γι’ αυτόν.
Και όταν περνούν μήνες ή χρόνια χωρίς καμία πραγματική αλλαγή, ίσως η απουσία απόφασης να είναι ήδη μια απόφαση.
Οι παράλληλες σχέσεις μπορούν να είναι γεμάτες ένταση, επιθυμία και πραγματικά συναισθήματα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οδηγούν απαραίτητα εκεί που ελπίζει ο άνθρωπος που περιμένει.
Γιατί στο τέλος, η αγάπη μπορεί να εξηγεί πολλά πράγματα.
Δεν μπορεί όμως να αντικαταστήσει μια επιλογή.
