Η απόφαση να φύγεις από τον τόπο σου για να κυνηγήσεις το όνειρό σου μοιάζει συχνά ρομαντική. Για τον Giulio Filippo D’Errico, όμως, ήταν μια απόφαση βαθιά επώδυνη και απόλυτα αναγκαία. Στη συνέντευξή του στο SOCIALISTA, μιλά με σπάνια ειλικρίνεια για όσα άφησε πίσω στην Κύπρο και για όλα όσα αναγκάστηκε να μάθει στην Ελλάδα, όχι ως καλλιτέχνης, αλλά ως άνθρωπος.
«Σίγουρα ένα μεγάλο κομμάτι που άφησα πίσω είναι η μαμά μου», εξομολογείται. Με τον πατέρα του να έχει φύγει από τη ζωή όταν εκείνος ήταν πολύ μικρός, η σχέση με τη μητέρα του υπήρξε πάντα ο πιο σταθερός του πυρήνας. «Δεν έγινε ποτέ πραγματικά η αποκόλληση», λέει. Δεν είχε ζήσει ποτέ μακριά της, δεν είχε μάθει πώς είναι να μην την έχει κοντά του. Και αυτός ο αποχωρισμός, όσο απαραίτητος κι αν ήταν, πόνεσε.
Ωστόσο, όπως παραδέχεται, η απόσταση τού έμαθε κάτι σκληρό αλλά αληθινό: όταν χάνεις κάτι ή απομακρύνεσαι από αυτό, το εκτιμάς περισσότερο. Αρχίζεις να βλέπεις τη ζωή από άλλο πρίσμα. «Έκανε καλό αυτή η απόσταση», σημειώνει. «Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει».
Η Αθήνα δεν τον υποδέχθηκε με ευκολίες. Αντίθετα, τον έβαλε να σταθεί μόνος του στα πόδια του. Να ζήσει χωρίς δίχτυ ασφαλείας, να δοκιμαστεί από την αρχή, να κάνει λάθη, να πέσει και να συνεχίσει. Εκεί, όπως λέει, έμαθε κάτι θεμελιώδες: ότι για όσα μας συμβαίνουν, την απόλυτη ευθύνη την έχουμε εμείς οι ίδιοι.
Η ζωή στην Ελλάδα έσπασε και έναν βαθύτερο φόβο ,τον φόβο της πλήρους ανακατάταξης, της ριζικής αλλαγής δεδομένων. Σήμερα, δηλώνει πως δεν τον τρομάζει πια το ξεκίνημα από το μηδέν. «Νιώθω ότι πλέον θα μπορούσα να μετακομίσω ξανά σε άλλη χώρα και να αρχίσω πάλι απ’ την αρχή», λέει με σιγουριά. Γιατί, όπως εξηγεί, αυτό δεν είναι πισωγύρισμα· είναι απλώς η συνέχεια της ζωής σου, αυτή τη φορά με δικό σου έλεγχο και συνειδητή επιλογή.
Η ιστορία του Giulio Filippo D’Errico αποκαλύπτει την πορεία μιας καλλιτεχνικής αναζήτησης. Είναι μια ιστορία ενηλικίωσης. Για το πώς αφήνεις πίσω ό,τι αγαπάς για να βρεις ποιος πραγματικά είσαι. Και για το πώς, τελικά, το να φύγεις δεν σημαίνει ότι χάνεις τις ρίζες σου αλλά ότι μαθαίνεις να στέκεσαι όρθιος πάνω τους.
