«Πώς είσαι;» «Καλά.» Μια απλή ερώτηση και μια ακόμη πιο απλή απάντηση. Τόσο συνηθισμένη, που πολλές φορές την λέμε σχεδόν αυτόματα. Μπορεί να είμαστε κουρασμένοι, αγχωμένοι, απογοητευμένοι ή συναισθηματικά εξαντλημένοι, αλλά και πάλι απαντάμε: «Είμαι καλά», ίσως στην προσπάθειά μας να είμαστε ευγενικοί και να μην ανοίγουμε μεγάλες συζητήσεις. Δεν χρειάζεται άλλωστε κάθε ερώτηση να καταλήγει σε μια βαθιά έκφραση των συναισθημάτων μας.
Δεν γεννιόμαστε γνωρίζοντας τι νιώθουμε
Μερικές φορές δεν κρύβουμε τα συναισθήματά μας από τους άλλους. Απλώς δεν έχουμε μάθει να τα αναγνωρίζουμε ούτε εμείς. Και αυτό είναι απολύτως ανθρώπινο. Η συναισθηματική επίγνωση είναι μια δεξιότητα που καλλιεργείται με τα χρόνια. Δεν γνωρίζουν όλοι από μικροί πώς να πουν «είμαι απογοητευμένος», «νιώθω ότι με έχουν παραμελήσει» ή «χρειάζομαι λίγο χρόνο για τον εαυτό μου». Πολλοί από εμάς μάθαμε να μιλάμε για το τι συνέβη, όχι για το πώς μας έκανε να αισθανθούμε.
- «Έχω πάρα πολλή δουλειά.»
- «Δεν κοιμήθηκα καλά.»
- «Με εκνεύρισε αυτό που έγινε.»
Όλα αυτά περιγράφουν μια κατάσταση. Δεν περιγράφουν απαραίτητα το συναίσθημα που βρίσκεται από κάτω. Ίσως δεν είσαι απλώς κουρασμένος. Ίσως είσαι εξαντλημένος. Ίσως δεν είσαι απλώς εκνευρισμένος. Ίσως είσαι πληγωμένος. Ίσως δεν είσαι απλώς «πεσμένος». Ίσως νιώθεις απογοήτευση ή μοναξιά.
Ας κάνουμε μια μικρή παύση πριν απαντήσουμε «είμαι καλά»
Την επόμενη φορά που κάποιος θα σας ρωτήσει «Πώς είσαι;» και θα είστε έτοιμοι να απαντήσετε μηχανικά «καλά», δοκιμάστε κάτι διαφορετικό, πριν απαντήσετε, κάντε μια μικρή παύση. Πάρτε μια ανάσα και ρωτήστε τον εαυτό σας: «Τι πραγματικά νιώθω αυτή τη στιγμή;»
Στη συνέχεια, προσπαθήστε να βρείτε μία συγκεκριμένη λέξη: αγχωμένοι, ανακουφισμένοι, απογοητευμένοι, χαρούμενοι, ευγνώμονες, θυμωμένοι, μόνοι, αισιόδοξοι, μπερδεμένοι. Δεν χρειάζεται να είστε απόλυτα βέβαιοι. Αρκεί να ξεκινήσετε.
Το να μιλάμε πιο συγκεκριμένα μάς φέρνει πιο κοντά
Ίσως, τελικά, υπάρχει κάτι ακόμη πιο όμορφο σε αυτή τη διαδικασία: όταν δίνουμε χώρο στα πραγματικά μας συναισθήματα και τα μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους γύρω μας, τους δίνουμε την ευκαιρία να μας γνωρίσουν και να μας καταλάβουν ουσιαστικά.
Το «είμαστε καλά» μπορεί εύκολα να κλείσει μια συζήτηση. Αντίθετα, το «είμαι λίγο απογοητευμένος σήμερα και θα ήθελα να μιλήσω» μπορεί να γίνει η αρχή μιας πιο αληθινής σύνδεσης.
Δεν χρειάζεται να μοιραζόμαστε τα πάντα με όλους. Αρκεί να αρχίσουμε να ακούμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας, να αναγνωρίζουμε αυτό που πραγματικά νιώθουμε και να του δίνουμε το χώρο που χρειάζεται. Γιατί, τελικά, το να είμαστε πιο ειλικρινείς με τα συναισθήματά μας είναι ένας τρόπος να ερχόμαστε πιο κοντά — τόσο στον εαυτό μας όσο και στους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας.
