Το μεσημεριανό τραπέζι του 1990 είχε μια γνώριμη ένταση: «θα φας γιατί στο λέω». Οι γονείς πίστευαν ότι το φαγητό είναι ιερό και η πειθαρχία τρόπος αγάπης. Το παιδί τελικά έτρωγε, όχι από πείνα, αλλά από φόβο. Ήταν η λογική της εποχής: λιγότερη γνώση για την παιδική ψυχολογία, περισσότερη αυστηρότητα και η βεβαιότητα ότι «ο γονιός ξέρει».
Το 2026 το σκηνικό άλλαξε, αλλά ο στόχος έμεινε ίδιος: «ας φάει, με όποιον τρόπο γίνεται». Αντί για φωνές, υπάρχει ένα κινητό που παίζει βίντεο και ένα κουτάλι που μπαίνει στο στόμα σχεδόν μηχανικά. Δεν υπάρχει φόβος, υπάρχει απόσπαση. Και κάπου ανάμεσα στις δύο εποχές, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να φάει το παιδί, αλλά να είναι παρόν στο τραπέζι, μαζί μας.
Δείτε το βίντεο:
@makmak_official♬ Originalton – lyrc_btrk
